Буюк Гэтсби

– Ҳа, бу ер менга жуда ёқади, – деди Люсил. – Мен беташвиш яшайман, шунинг учун ҳамма вақт димоғим чоғ. Ўтган сафар кўйлагим столга илиниб, йиртиб олгандим.

У исми-шарифим ва манзилимни сўради. Орадан уч кун ўтгач, Круарье номли кимса менга зиёфатга киядиган кўйлак юборибди.

– Сиз совғани қабул қилдингизми? – сўради Жордан.

– Бўлмасам-чи! Нега қабул қилмас эканман. Ўша кўйлакни бугун киймоқчи эдим, лекин уни бир оз торайтириш керак экан. Кўйлак жуда чиройли. Тошчалар ҳам қадалган. Нархи икки юз олтмиш беш доллар экан.

– Ҳар ҳолда оддий кимса бундай совғани юбормайди, – ўзига бино қўйиб деди биринчи қиз.

– Ким экан у? – сўрадим мен.

– Гэтсби. Менга айтишларича…

Р?РєРєРё Т›РёР· РІР° Жордан тил бириктиргандек бошларини чайқаб қўйдилар.

– Менга айтишларича, у қачонлардир бир одамни ўлдириб қўйганмиш.

Ҳаммамизнинг этимиз жимирлаб кетди. Учта жаноб бўйниларини чўзганча гапга қулоқ сола бошладилар.

– Менимча, гап бунда эмас, – шубҳа билан эътироз билдирди Люсил.

– У уруш пайтида немис жосуси бўлган экан.

Эркаклардан бири бу фикрни тасдиқлаб, бошини ирғаб қўйди.

– Тўғри. Бу гапни унинг энг яқин кишисидан эшитганман. У Германияда бирга катта бўлган экан, – дея у шоша-пиша ишонтирмоқчи бўлди бизни.

– Бунга ишониш қийин, – деди биринчи қиз.