Сұлушаш

Мойыны иірілген аққу-сынды,

Тамағы торғындай боп тартты күнді.

Қып-қызыл жұқа ерін, оймақ ауыз,

Қиылып құмырсқадай белі үзілді.

Сүйрік саусақ, жұп-жұмыр жұмсақ білек,

Орта бойлы- шалқақтау ер пішінді.

Көз қарасы көргенді күндей ертіп,

Ішпей-жемей мас болып көзін жұмды.

Есіркеп, əлдеқалай құты түсіп,

Не керек, бай табиғат берген нұрды!..

Басына бəт-құндыздан киді бөрік,

Тізеден қара шашты жіберді өріп,

Шеберге шашын ылғи маржандатты.

Бір рет өргеніне бір ат беріп,

Бірі күтіп, біреуі нөкер болып,

Соңынан сұлу қыздар жүрді еріп.

Өз алдына оңаша бір ауыл боп,

Алты отауды ақ күмбез тікті бөліп.

Өңшең торы қасқалы жорғаларды,

Тұрмандатты шұп-шұбар күміс көміп,

Қай уақытта серуенге шығам десе,

Бəрі даяр керегі, өзінде ерік.

Сандалды ел мырзасы болып ғашық,

Талай жорға, ішікті төкті шашып,

Бетпе-бетте бір ауыз сөз қата алмай,

Сұлудың маңайынан жүрді қашып,

Бетіне сұлу жанды қаратпады,

Сөзге шешен, ақ жарқын, мінезі ашық.

Толған айдай толықсып гүлдей жайнап,

Күннен-күнге сұлулық өрледі асып.