Сұлушаш

III

Сұлушаш бала еді аз жыл бұрын,

Балалық өмірдің жəй терген гүлін,

Не дегенін істетіп, еркелетіп,

Тілеуберді «қыз» демей, деді – «ұлым»…

Неше түрлі қуыршақ істеп сұлу,

Отауда отыратын жиып «жүгін…»

Сол кезде қозы баққан Алтай бала,

(Сауыс боп үсті-басы қарақұрым),

Соқтығып ойнаған боп қағып кетіп,

Көретін Сұлушаштың тартып сырын.

Сұлушаш сол мезетте күлімсіреп,

Алтайға аударатын көздің қырын.

Өйтетіні, Алтайға біткен тұлға

Байланбаған мүшелі сұлу құлын.

Ол кезде екеуі де құлын еді,

Құлындай ойнап у болуы

Оларға бала кезде білінбеді.

Қызарып шыға қалған қос қызғалдақ,

Суық желді өмірмен үрілмеді.

Неге екенін сезбеді өздері де,

Қарасса жүректері дірілдеді.

Ойнақшып қара көздер жаутаңдасып,

Қып-қызыл еріндері күбірледі.

Жастық-мастық, балалық бəрін жеңіп,

Өмірдің шын пердесі түрілмеді…

IV

Басқаны Сұлушаштың сүйері жоқ,

Алтайдан басқа көңілі иері жоқ,

Кездескен қай мырзаға кез салса да,

Ішінде тап Алтайдай біреуі жоқ.

Алтайдың тілі оған бұлбұлға ұқсас,

Сөйлесе майдай майда, сүйегі жоқ.

Тəңірісі табынатын жалғыз Алтай,

Өзінше одан артық киелі жоқ.

Алтайды көрмегелі көптен бері,

Жүрекке сағыныштың толды шері,

Отарға жылқы айдап кеткен Алтай

Жыл болды міне елге келмегелі.