Сұлушаш

…Бір кезде Алтай, Қайсар атқа мінді,

Қаруға қарларына сойыл ілді.

«Күзетке барамыз» деп сұрағанға,

Перде ғып аттанысты қара түнді.

Бұлардың қандай жаққа баратынын

Серік боп ілесетін жел-ақ білді.

Төбеден қап-қара боп бұлт көшті.

Ысқыртып аттың жалын жел де есті.

Қараңдап қарақурай төңіректе,

Бұларға «жол болсын» деп есендесті.

Қыл-ұшы құйрығының ағараңдап,

Жолшыбай қосаяқтар алдын кесті.

Сарлатып қос Тортөбел тартты желіп,

Тер шығып бойларына кірді желік.

Аузымен ауыздықты сүзе шайнап,

Ойнады үстерінде аппақ көбік,

Танаудан будақ-будақ дем шығарып,

Желпілдеп желбезегі делеуленіп,

Түйілтіп қайшылатып құлақтарын,

Келатқандай хауыпты көзі көріп.

Пысқырып анда-санда бас изейді,

Шаршамай келемін деп дыбыс беріп.

Сарлатып талай-талай жерден өтті,

Жазық дала, белесті өрден өтті.

Жарысқан желмен бірге отты жүрек,

Алтайды əлденеге дірілдетті.

Қара түн қап-қара боп маужырап тұр,

Түнеріп төрт құбыладан төңіректі,

Сар желіп сол ағызған бойыменен,

Екеуі уəде қылған жерге жетті.

Таң атып келе жатыр түнді қулап,

Жер жүзін шық басқан қалың булап,

Бет алып күн шығыстан күн батысқа,

Бұлттар көшіп жатыр будақ-будақ.

Өзеннің қошеметшіл көп құстары,

«Хош келдің, жолың болсын!» десті шулап,

Өзен де жар астында сар-сар ағып,

Көпіршіп əлденеге жатыр тулап.