Шигырьләр / Стихи (на татарском языке)

],

Фида улсын бу тәндә сәңа җаным!

Ки мәгъшукым, мәне Мәҗнүн итебсән,

У?лифдик къәддемне[254 - Къәддем – Р±СѓР№-сыным, РіУ™ТЇРґУ™Рј.] РЅСѓРЅ У™Р№Р»У™Р№ТЇР±СЃУ™РЅ.

Бу халеми сәңа дидем сәр-а-сәр[255 - Сәр-а-сәр – баштан аякка, баштан ахыргача.],

Дәуа улгыл бу халемгә сән, и йар!

Морадыңны Хода кыйлсун кифайәт[256 - Кифайәт кыйлу – канәгатьләндерү.

Башыңдин китмәсүн чәтре гъинайәт[257 - Чәтре гъинайәт – ярдәм чатыры (саклап тора торган зонт).].

Теләген һәр нәчүк булса, һәман бул[258 - Һәман булу – шулай ук булу.];

Яман телдин, яман күздин әман бул!

Бу дөньяда, ул дөньяда аби[259 - Аби – абны (аб – су).

Нә мәкъсудың – ки андин нигү[260 - Нигү – яхшылык, изгелек.] тап.

Яныңда гъәндәлиб[261 - Гъәндәлиб – сандугач, былбыл.] укыйа дәстан[262 - Дәстан – дастан; монда: мактау, мәдхия.],

Кәчсүн гомрең бәр(дәри?] багы-бөстан.

Ачылсын күңелүң[нең] нәүбәһари[263 - Нәүбәһари – нәүбәһар; иртә яз, яз башы; биредә: иртә яз кебек.

Вирә Хакъ гъиззәте бәхт сад-һәзари[264 - Сад-һәзар – йөз мең.].

Сәхаби зыйльлең[265 - Сәхаби зыйльлең – ышык (булырлык) болытларың.] эчрә һәр нә ки вар,

Мәсуни, мәхфуз[266 - Мәсуни, мәхфуз – сакланган, исән-имин.

«Башыңдадыр мамык калпак…»

Башыңдадыр мамык калпак,

Аякыңда читек-башмак,

Бәнем күңлем сәңа моштакъ[267 - Моштакъ – омтылучы; атылып, тартылып торучы.], –

Мәхрүм кыйлмасанә, җаный!

Йөзең рәушан, телең сөчек[268 - Сөчек – тәмле.