Шигырьләр / Стихи (на татарском языке)

] мохтаҗ булыпмын,

Тәкый гыйшкың утынга янып-көепмен.

Мөнәүүәр[409 - Мөнәүүәр – нурлы, якты, балкып торган.] җәмалеңчөн басты кайгу,

Бәңа сәнсез ошбу җиһан карангу!

Җәмалеңне күреп хәйран булыпмын,

Сәне күрмәк өчен гирйан[410 - Гирйан – елаучы, күз яше түгүче.] улыпмын.

Көчем юкдыр хәрәмеңә[411 - Хәрәм – тыелган нәрсә; гаиләдә ят кешеләр өчен тыелган урын (хатын-кыз өчен билгеләнгән урын, бүлмә).

Р?лкем[412 - Р?лкем – кулым.] йитмәй СЃУ™РЅ җаныйны тотарга.

Йөзең күрергә теләймен, үзеңне,

Билең кочып сүләшергә сүземне!..

«Гаҗәб ләтыйфәдер…»

Гаҗәб ләтыйфәдер[413 - Ләтыйфә – гүзәл, күркәм, нәфис.

Ки белми ничек[дер] исмең;

Йөрәгем, бәгърем и кисдең,

Ки күргәзеп кәмаляти[414 - Кәмаляти – камиллекне.].

Билең нечкә, буең һәм төз,

Тәнең саф, гүйәки ак бүз;

У?РіУ™СЂ РґРёСЃУ™ТЈ РґУ™ СЃУ™РЅ бер СЃТЇР·,

Укыр идем йөз айати[415 - Айати – аятьләрне (догаларны).

Гаҗәбдер ки билең анчә,

Ләбең[416 - Ләбең – иренең.] ләгъел, дешең гъөнчә[417 - Гъөнчә – чәчәк бөресе.];

Юк ирде күрдекем бончә,

Күрүбән күп кәмаляти.

Үзең сылу, йөзең күркәм,

Нәчә дисәм дә улыр кәм;

Язарга фәһм[418 - Фәһм (фәһем) – аң, аңлау, төшенү.

Кәгазь, кара, мәкаляти[419 - Мәкалят – мәкаләләр; бу очракта: сөйләр сүзләр.].

Кашың кара сызылмышдыр,

Дешең йинҗү дезелмешдер,

Йөрәк-бәгърем өзелмешдер

Гыйшык дотып сәңа катый.