Пастэга

Ударная рука вылятае да супернiка з максiмальнай хуткасцю, я дакручваю шчыльна сцiснуты кулак, пакуль левая засланяе падбародак. Як на малюнку, нiбы iдэальны механiзм, якi выконвае адзiную задачу для якой ён створаны, ну вось як гэта робяць дзiракол i шчаyкунок. Пум! Мае косткi yваходзяць у кантакт са скiвiцай Слаyкi. У васьмiкласнiка невялiкая вага, але пры такiм тэхнiчным удары гэтая вага yлятае y галаву ворага. Святаслаy падае на падлогу, а я гляджу на яго навюткiя, аранжавыя красоyкi, якiя адчайна выскокваюць з мяшка для зменкi.

Хлопец аглушаны, i па правiлах бокса яму б залiчылi накдаyн. Але, вядома ж, ён не скалануты па-сапраyднаму, бо вучань восьмага класа, выхаванец элiтнай школы не самага маленькага горада, гэта яшчэ не чэмпiён свету па боксе y суперцяжкай вазе, i не можа адправiць у глухi накаyт свайго маленькага таварыша па вучобе i даволi вялiкага нягоднiка.

І вось Слава yжо хоча падняцца, хоць у вачах цень страху, аднак ён не зламаны цалкам – яшчэ не. Прага барацьбы яшчэ не пакiнула майго жаданага апанента – усё яшчэ не.

Ён павiнен па-сапраyднаму спалохацца i yсвядомiць, што цяпер цi y будучынi, ад гэтага псiхаванага Тэта лепш трымацца далей. Я нiколi не рабiy з iм такога раней, але гэта яшчэ не yсё – яшчэ не. Эх, калi б я yмеy так бiцца y школе. Гады заняткаy не прайшлi дарма. Я выхоплiваю ручку, якую раней схаваy у кiшэню, i прыстаyляю яе да горла Славы.

– Яшчэ раз ты будзеш мне дакучаць i я yскрою табе горла!

Вось зараз страх у вачах Славы дасягае апагею. На гэта можна глядзець вечна, як на працу старога, вадзянога млына на yскраiне нашага горада.

Прыбiраю ручку, а хлопчык паднiмаецца з падлогi i галапуе на yрок, я нават не ведаю на якi. Яго штаны запэцканы калiдорным пылам, ён атрасне штаны пазней. Атрасцi пыл прынiжэньня са свайго эга яму будзе трохi больш складана, але паразiт заслужыy лупцоyку. Варта паглядзець на расклад. Таблiца на другiм паверсе, побач з настаyнiцкай, з пахкай прыбiральняй, з кабiнетам лiтаратуры. А, зрэшты, хутка я вярнуся назад, можна проста прагуляць урокi – у гэтыя гады я быy прагульшчык.

Падарожнiчаю y сваё любiмае месца па рыпучых маснiцах. Кут каля кабiнета гiсторыi. Там я часта хаваyся y час прагулаy.

Ледзяное шкло аддзяляе мяне ад прасторы yнутранага двара, у якi загнана старая, абшарпаная калымага, а калiсьцi гэта было чымсьцi накшталт школьнага аyтобуса. Я дакранаюся падушачкамi пальцаy да празрыстай лушчаковай перапонкi – цягучы холад акуратна кусае мезенец i yказальны.