Пастэга

Глава 3

Я гляджу на сваю руку… На парце рука школьнiка, зацягнутая цёмна-сiнiм рукавом школьнай формы. Люстэрка побач няма. Бяру заплечнiк, скiдаю туды падручнiкi, пенал, а затым, крыху падумаyшы, дастаю ручку, хаваю яе y кiшэню. Я паднiмаюся, iду да выхаду з кабiнета… Ах, наш стары клас, з раслiнамi y кутку, плакатамi пад шклом. Пах вiльготнай, як ламанцiн, дошкi, стаптаны лiнолеyм, жудасныя бальнiчныя лямпы на столi, рудыя плямы на шпалерах. Паламанае крэсла, ляжыць мёртвым целам на змятым самалёцiку, зробленым з сшыткавага лiсцiка.

Вось i вялiкае, трэснутае люстра ля абшараванага yваходнага партала, якi быццам аблiты шараватай, некалi белай, эмаллю. Гляджу на сваё адлюстраванне. Зблытаны чуб, сiняя кашуля васьмiкласнiка, але пранiклiвы погляд дарослага чалавека. Зрэшты, у мяне yжо быy глыбокi позiрк у тыя гады.

Выходжу y школьны калiдор. Шум галасоy – дзясяткаy калi не сотняy. Паyзмрок, зняволеныя школьнай папраyчай установы, храма ведаy фармальна, фабрыкi дзiцячых траyмаy на палях рэальнасцi.

Дзiцячая агрэсiя – безупынная i бязлiтасная. Бясконцы, страшны сон дзяцiнства i юнацтва, якi трэба, калi можна так выказацца, пераспаць. Так выкоyваюцца дарослыя людзi, душа якiх поyная незалечаных ран: прабачце за прэтэнцыёзнасць. Этапы школьнай сацыялiзацыi – усходы y царстве Аiда. Хаця, ёсць асобныя iндывiды, якiм пашанцавала больш. Яны любяць школу, а школа iх.

Ну а вось ён, Святаслаy.

– Слава, – паклiкаy я.

– Чаго табе? – адазваyся чорнавалосы хлопчык, з калючымi вочкамi.

У вачнiцы быццам былi yстаyлены цёмныя шарыкi онiксу. Ён прыкладна майго росту. Хулiган, але y адрозненне ад мяне з поyнай сям'i. Ягоны бацька прадпрымальнiк, як i мой. У нашай элiтнай школе гэтая норма.

– Я б хацеy, каб ты перастаy лезцi да мяне на перапынках.

– Хм… Яшчэ чаго? – выпалiy Слава. – Я раблю, што хачу.

– Ты бачыш, дружа, – мае словы былi цвёрдыя як панцыры смаyжоy, – табе падабаюцца бойкi, а мне не, я yжо занадта дарослы для гэтага. Ты прыходзiш да мяне i штурхаеш, я штурхаю цябе, мы быццам бы квiты, але ты ад гэтага атрымлiваеш задавальненне, а я не.

Пасля гэтых слоy Слава як быццам умёрз у абшарпаную, светла-карычневую падлогу нашага школьнага калiдора, свiдруючы мяне сваiмi вострымi вачыма-кiнжаламi. Яшчэ пару iмгненняy i аднакласнiк кiнуyся наперад. Я штурхнуy тулава адстаyленай назад нагой, папярэдне крыху прысеyшы. Правая нага пракручваецца на пальцах. Мае плечы мяняюцца месцамi: левае назад, правае наперад.