Пастэга

 – Складаеш дзяyчыне yсякiя дурасцi, як быццам я школьнiца!

– Не так даyно ты была y школе! – заявiy я, разводзячы рукi. – У чалавечым жыццi yсё не так даyно. Што такое гадоy восемдзесят? Імгненне для гiсторыi. А для пацешных, падобных малпачкам, iстот – цэлае жыццё. Таму нават наша рознiца ва yзросце – дробязь, мiлая мая.

– Добра, добра, – пагадзiлася Аля i пацешна паляпала вейкамi. – Пакажыце мне ваша Пастэга, будзьце ласкавы, паважаны Магiстра!

І Аля пакланiлася мне з перабольшаным выразам павагi на яе прыгожым твары.

Раз, два, тры… Я зрабiy усяго тры крокi, два разы пстрыкнуy пальцамi i вымавiy: «Пастэга».

Усё здарылася, як я прадказваy. Галава льва, чорны дым, якi быццам напоyнiy сабой нябачны акварыум, выцягнуты yздоyж сцяны. Дым клубiyся, пакуль мая спадарожнiца, поyнымi здзiyлення вачыма, глядзела на несумненны цуд. Пад цяжкiм мастом, падобным на косцi велiчэзнага краба з дагiстарычных часоy, здарылася нешта звышнатуральнае.

– Але як гэта магчыма, i хто прыдумаy гэтую машыну? – нарэшце павольна вымавiла Аля.

– Хм, яшчэ пытанне, машына гэта цi не, – адказаy я, зрабiyшы асаблiвы yпор на апошнiм слове. – Аднак галоyнае, што гэтая рэч працуе.

– Але як ты наогул даведаyся пра яе? – спытала дзяyчына.

Я бадзёра хмыкнуy i спакойна сказаy:

– Што значыць як? Мы ж з табой пiшам кнiгу, i я y гэтай кнiзе выдумляю тое, што хачу. Як, дарэчы, i ты.

Мая спадарожнiца, здаецца, была задаволена гэтым адказам.

– А зараз? Што зараз? Мы, зразумела, пойдзем унутр, так?

– Вядома, Аля!  Бiлет у будучыню гэта бiлет у адзiн канец.

Аднак мы з табой такi накiруемся y мiнулае. Спачатку я, а потым, праз секунд адзiнаццаць, ты. Наперад!

Скончыyшы прамаyляць, я хутка ступiy у заслону. Эх! Трэба было заплюшчыць вочы… Зажмурыyся, але было позна. Вочы пачало шчыпаць. Зрэшты, неyзабаве я перастаy адчуваць якi-небудзь дыскамфорт. Я нiбы вiсеy у бязважкасцi, але доyжылася гэта не больш за дваццаць секунд. Вакол быy дым, якi паступова рабiyся больш светлым, пакуль не стаy белым пухам аблокаy.

Калi гэтыя аблокi разышлiся, я зразумеy, што з вялiзнай хуткасцю нясуся да сваёй старой школы… Ужо быy бачны яе дах. Я праскочыy скрозь накрытыя смалой кавалкi руберойда, нiбы быy срэбным нажом, а дах нашай элiтнай школы – кавалкам шакаладнага масла, i апынуyся y кабiнеце. Так, гэта быy восьмы клас, мая задняя парта, урок матэматыкi, i добра знаёмы, рэзкi, як турэмная сiрэна, званок.