Пастэга

Я адлiчваю шэсць з боку лаyкi, на якой мы толькi што сядзелi. Нам патрэбен шосты прасвет…

– Значыць, – цiха сказала дзяyчына, – нам трэба перабрацца праз гэты ручаёк.

– Проста пераскочым, Аля! – пазначыy я нашу задачу.

– Ты yпэyнены? – адказала мне спадарожнiца, скептычна паглядзеyшы на жвавыя патокi раyчука, якiя бягуць у бок вялiкай ракi, дзе мы нядаyна аглядалi зялёны астравок выдр.

«Скачок на пусты беражок».

– Там ёсць месца, дзе адлегласць зусiм маленькая. У зусiм крайнiм выпадку, ты проста прамочыш ногi, захварэеш на прастатыт i памрэш.

– Ты цвёрда yпэyнены, што я магу захварэць на прастатыт? – удакладнiла дзяyчына.

– Верагоднасць прыкладна такая ж, як верагоднасць таго, што ты прамочыш ногi, – важным тонам адказаy я i паправiy уяyны вус.

Аля засмяялася. Мы накiравалiся да самага вузкага месца, дзе зялёную ваду можна было пераскочыць вельмi лёгка.

– Я першая! – крыкнула дзяyчына.

Яе вясёлы голас пранёсся па далiне, халоднай маланкай стралы, якую спусцiлi са звонкага, крыштальнага, паветранага лука, прама над галовамi парачкi з дзiцём i веласiпедыста.

Аля сапраyды лёгка пераскочыла ручаёк… Я меy рацыю. Наyрад цi ёй пагражае прастатыт. Плясь! Тэт ужо побач са скакухай. Яна iранiчна пляскае y ладкi майму скачку, таму атрымлiвае ад мяне грацыёзны паклон, на якi адказвае рэверансам. Мы iдзём… Трэба яшчэ метраy дваццаць. Ён! Шосты прасвет.

– Ну, Тэт, навошта ж ты прывёy мяне сюды? – пытаецца Аля.

Я задумлiва гляджу на яе.

«Яшчэ не позна проста пайсцi…»

– Зараз ты yбачыш Пастэга, – гучна i чамусьцi злёгку спалохана кажу я.

– Што гэта яшчэ такое? – кiдае мне пытанне Аля i робiць падступны выгляд.

– Пастэга лепш убачыць, чым чуць апiсанне, – кажу я. – Мы зойдзем у шосты праём, я двойчы пстрыкну пальцамi i скажу: «Пастэга», тады, калi я гэтага годны, а я yжо ведаю, што годны, перад намi з'явiцца бронзавая львiная галава, а з ноздраy iльва павалiць густы, чорны дым. Зьявiцца цэлая дымная заслона.

Крок у яе i Пастэга перанясе цябе y тваё мiнулае. Ты зноy будзеш, напрыклад, у школе, у целе вучня дзевятага класа, але захаваyшы сваю памяць, то бок увесь досвед, назапашаны за гады. Напоyнiцу кiраваць Пастэга – цяжка. Гэта яно выбiрае куды закiне цябе, i калi верне назад. Звычайна, ты знаходзiшся y сваiм мiнулым не больш за некалькi гадзiн.

– Вось яно! «Сiндром несталеючага хлопчыка», – прамовiла Аля i скептычна хмыкнула.