Пастэга

Такую, ведаеш, старасвецкую чапурыстасць благога густу. Вось-вось, глядзiце – пошласць, зацяганы, паварот сюжэту. Аля, складай лепш! Я дакладна ведаю, што гэта y тваiм дыяпазоне.

– Ты не забывай, банальныя сюжэты дае перш за yсё жыццё. Жыццё банальнае, смерць банальная. Няyжо такой сiтуацыi не магло быць? Ды яны побач, такiя вось сiтуацыi. Ты несумненна ведаеш. Ты пiсьменнiк! Ну амаль нават пiсьменнiк рэалiст, а не косць з-пад лаyкi, – сказала Аля i весела засмяялася.

– Добра, ну добра, – я замахаy рукамi i заyсмiхаyся.

 – Працягвай, калi ласка.

– Карацей кажучы, я адшыла яго. Так i сказала: «Валi! У нас нiчога не будзе». Хаця, ведаеш, гэты хлопец навучыy мяне таму, што дрэнныя хлопцы гэта сапраyды дрэнна. А калi я змянiла мiнулае, – тут голас дзяyчыны стаy устрывожаным, – то выходзiць, што я страцiла гэты вопыт, i нават зараз не буду разумець, чаму я з такiм разумным i добрым хлопцам, як ты.

– Жаманнiцы кажуць не хлопец, а «малады чалавек», – я агучыy свае назiраннi з гранiтнай сур'ёзнасцю.

– Ну цябе y лёх, – Аля зрабiла выгляд пакрыyджанай. – Здаецца я тут лiслiвiла, ну, наконт дабрынi.

– І розуму таксама, – падказаy я.

– І розуму! – вельмi yпэyнена пагадзiлася яна.

Але праз некалькi секунд мы yжо смяялiся разам.

– Што ж, мая мiлая, – заявiy я, сунiмаючы смех, – дзякуй за аповяд. А знойдуцца жэш дурныя чытачы, якiя вырашаць, што гэтыя нашы yзаемныя падколкi нейкiя ненатуральныя, хоць гэта вельмi здаровая i вясёлая форма адносiн, прынамсi для шматлiкiх прадстаyнiкоy iнтэлектуальнай меншасцi.

Ну i для даведкi: ты не мяняеш сучаснасць, калi мяняеш мiнулае з дапамогай Пастэга, цi дакладней, ты мяняеш свой псiхалагiчны стан у сучаснасцi, што адбываецца y вынiку закрыцця гештальта, як гэта назвалi б мозгаправы. Аднак тое, што адбылося y мiнулым – там i застаецца, i пасля змены мiнулае не з'яyляецца, само па сабе, прамой прычыннай змены нейкiх падзей сучаснасцi. Прасцей кажучы, ты не можаш забiць у мiнулым кiроyцу, якi аддавiy табе нагу, i гэтым самым вярнуць нагу назад. Мiнулае – набор нязменных карцiнак, сiмулятар моманту, у якi вяртае цябе Пастэга, а не звяно ланцуга, якi парвецца пасля змены яго часткi – гэтую частку нельга змянiць, можна толькi змянiць згаслыя ценi, iлюзii мiнулага…

– Добра-добра, – перапынiла мяне мая спадарожнiца. – У мяне цяпер мозг перагрэецца ад гэтых тлумачэнняy.