Пастэга

 – Я бясконца натхняюся тваiмi фiласофстваваннямi, але зараз крышачку стамiлася…

– Фiласофiю можна было б згарнуць пасля з'яyлення Эпiкура, нiчога разумней усё роyна не народзiцца. Менш пакут, больш радасцi – вось усё, што сапраyды мае сэнс падчас чалавечага шляху. Усе жыццёвыя мэты – мылiцы, якiя дапамагаюць iсцi наперад. Калi гэтыя апоры не дапамагаюць хацьбе – iх месца на сметнiку. Грамадства спажывання? Вы яшчэ скажыце, што гэта мiнус у кубе. Не варта дужацца з прапелерамi, асаблiва калi яны не мяшаюць.

Не хочаце быць зомбi, якi жыве y сваiм дэвайсе? Ну дык не трэба. Займайцеся творчасцю! Цi не. Грамадства спажывання – не горшы варыянт для развiцця талентаy. Гэта факт, а вось антытэзам месца на тым жа сметнiку, што i дрэнным апорам.

– Я б i сама зараз адправiлася на сметнiк, – прастагнала мая муза, – толькi б спакойна паляжаць i адпачыць.

– Тады пойдзем да мяне i зоймемся чым-небудзь пацешнейшым, – прапанаваy я, i мы выйшлi з-пад маста, накiроyваючыся y бок яшчэ аднаго, больш старога.

Глава 4

Я граю на гiтары… Паказваючы Але працу перагруза, каб яна ведала, як генеруюць гэты рок-н-рол. Што-нiшто яна yжо ведае, але варта даць iнфу навочней. Пацешна, але я толкам не yмею граць, таму мае катаваннi прылады толькi рассмяшылi б якога-небудзь васьмiпалага вiртуоза, якi можа дастаць паказальным пальцам да столi нават не yстаючы на дыбачкi. Але граць цяжкiя рыфы, звычайна, справа няхiтрая.

Я iмправiзую рыф. Тара-так-так, тара-так-так-так, тара-так-так-так.

Аля кiвае галавой як бы кажучы: «Нядрэнна, маэстра!».

– Гэта значыць, калi я yключаю дысторшн усё гэта гучыць вось так, як роy, а калi выключаю, то гук чысты i прыемны.

– Выдатна, – кажа дзяyчына. – Вельмi, ну вельмi цiкава.

– Я як быццам чую ноткi iронii y вашым голасе, панна дабрадзейка?

– Панна дабрадзейка? – Аля робiць строгi твар, якi, зрэшты, слаба хавае яе жаданне залiцца смехам. – Я магу ёю быць.

– Гарнiтурчык з латэкса, чорная падводка, валасы, сабраныя y пучок, – раю я.

– Не зусiм! – паведамляе Аля i yдакладняе. – Чырвоная мантыя з сабалём, карона, туфлi абсыпаныя жэмчугам i лалавае калье.

– Так выглядае панна краiны, а не панна асобна yзятага мужыка, – даношу я сваё меркаванне.

– Панна краiны yжо сапраyды пануе над усiмi мужыкамi падуладнай тэрыторыi, – кажа Аля, i шырока yсмiхаецца. – Імператрыца бярэ на ноч любога таварыша, якi ёй спадабаyся, ад карнета, да паэта.