Пастэга

З iх лiку выбiраюць кандыдатаy на пасаду галоyнага лiдэра, паyнамоцтвы якога зводзяцца да паyнамоцтваy галоyнага мiнiстра. Галоyны суддзя, галоyны лiдэр краiны, кiраyнiк iнтэлектуальнай акадэмii, старшыня парламента, ураyнаважваюць адно аднаго i валодаюць рэальнай уладай. Кiраyнiк акадэмii знаходзiцца на пасадзе не больш за тры тэрмiны, кожны па чатыры гады. Астатнiя лiдэры не больш за два такiя ж тэрмiны. Гэта не iдэальная сiстэма, але нядрэнная.

– А якая тады iдэальная? – пацiкавiлася госця.

– Ідэальным можа быць толькi твой носiк, але не палiтычная сiстэма, – адказаy я.

– Дзякуй! А скажы мне, як абаранiць дэмакратыю?

– Дэмакратыю трэба абараняць заyсёды. Яна падвяргаецца небяспецы нападзення як з боку yнутраных сiл, так i знешнiх. У любым, нават самым вольным, грамадстве, можа прарасцi пустазелле yзурпатара, якi знойдзе шчылiны i прабярэцца да абсалютнай улады. Добрая абарона – сiстэма розных збалансаваных органаy улады, як я yжо казаy. Але i гэта не стоадсоткавая гарантыя.

Ну а звонку на дэмакратыю можа напасцi якi-небудзь суседнi дэспат. Некаторыя людзi чамусьцi лiчаць, што абаронай ад такога нападу з'яyляецца свая магутная культура i мова, хоць гiсторыя выразна паказвае: абарона ад гармат – iншыя гарматы, а не словы, няхай нават самай лепшай мовы.

– Зразумела, – паведамiла Аля. – Ведаеш, я думаю пра Пастега. Мы можам зноy спатрэбiць яе заyтра? Гэта ж страшна цiкава.

– Я нiколi не карыстаyся ёй так часта, – сказаy я. – І я нiколi не прыводзiy з сабой пасажырку.

– Ну, зрабi ласку, – дзяyчына прадэманстравала самыя жаласлiвыя вочы, якiя толькi магла. – Ты мне не адмовiш, праyда ж? Праyда?

– Эх, ну добра-добра, заyтра пойдзем, няма праблем.

Глава 5

Многiя здольныя любiць людзi пакутуюць ад гэтай здольнасцi, а многiя няздольныя, адпаведна, ад няздольнасцi… Мой выбар – халоднасць. Пазбавiць сябе чагосьцi цудоyнага, ды яшчэ i добраахвотна? Так, без сумневаy. Занадта часта гэта цудоyнае выядае душу, як варона арэх.

Халоднасць цудоyная. Зрэшты, гэтае меркаванне таго, хто нiколi не быy халодны.

На гэты раз мае вочы былi зачыненыя i чорны дым не шчыкаy iх. Я падыходзiy да дома аднакласнiцы. Яна была побач. Абшарпаныя арэлi – сумны сiмвал дзяцiнства, якое сышло назаyжды. Першы паверх, скрыгат лiфта, слiзкая плiтка, жалезныя дзверы пад'езда, але яшчэ без дамафона, якi паставяць праз пару гадоy. Парэнчы выдаюць гулкi гук, калi моцна тузануць iх цi стукнуць чаравiком.