Пастэга

О! У тыя гады y мяне былi выдатныя чаравiкi шэрага колеру. Шык! Я yвесь прадрог. Упс… Якiя смешныя y мяне пальчаткi, добра хоць не мамiны рукавiцы. Чаму я yвогуле кiнуy насiць чаравiкi? А вы, дарагiя чытачы, якi абутак замiлавалi? Столь апалена запалкамi, а на сцяне парнаграфiчная карцiнка, дзiвосна праyдзiва, па-майстэрску намаляваная карычневым алоyкам. Пахне падвалам. Яшчэ тут павiс, нiбы прывiд, асаблiвы, нi з чым непараyнальны пах, якi ёсць толькi y гэтым вялiкiм, страшным, доме-скрынцы. Дом, дамок, дамiна… Ён быццам сышоy з трывожных карцiн Малевiча i пасялiyся над шумным праспектам не самага маленькага горада.

Мы гулялi зiмовым, марозным вечарам, побач з адным з гарадскiх замкаy, пасля вярнулiся назад на тралейбусе. Транспарт бiтком набiты людзьмi. У вячэрнiм асвятленнi тралейбуса iх твары быццам зморшчаныя гармонiкi, старыя кашалькi, бакi сланоy.

Яна y шэрым палiце, у яе блакiтнаватыя вочы, залацiстыя валасы, смешныя вяснушкi. Святло жоyтае, трывожнае, слабюткае. Я апускаю галаву yнiз, раблю глыбокi yдых.

Вось i ён, гэты няёмкi момант, якi yсё яшчэ сядзiць у дакучлiвых успамiнах. Сэрца стукае хутчэй… Чаму тут так слiзка? Скрабу падэшвай чаравiка па гарчычнай скуры падлогавай плiткi. Паyзмрок, цiшыня, мы таксама гаворым прыглушана, плаyна. Яшчэ стаiм на першым паверсе, яна холадна прамаyляе: «Дзякуй, што выветрыy мяне». Вось! Вось ён! Вось менавiта y гэты момант трэба яе пацалаваць. Нават праз столькi гадоy гэта чамусьцi не так проста, нават для дарослага мужчыны, якому зноy пятнаццаць год. Пальцы пахаладзелi… І yсё ж я раблю крок да яе.

«Амела вельмi доyга супрацiyляецца смерцi».

Пацалунак далёка не такi прыемны, якiм яго можна было yявiць, але yсё ж гэта перамога. Мне крыху сорамна перад Алей, але ж усё вакол толькi фантазiя. Гештальт зачынены! Белае святло залiвае прастору i… Стоп! Я не вярнуyся пад мост. Што гэта за месца? Неба? Што з гэтым небам? Чырвонае неба, гэта нешта нерэальнае… Такi колер не можа быць у прыродзе… I сонцы… Два сонцы… Не! Цэлыя тры! Перада мною нейкае падабенства крэйдавага кар'ера, па краях яго расстаyленыя нейкiя iндзейскiя вiгвамы.

Кар'ер залiты вадой – вялiкае возера y горнай цяснiне. У цэнтры сiняватай, воднай роyнядзi, драyляны, плывучы дом, упрыгожаны разьбянымi фiгурамi. Хах, зроблена па yзоры мiнiяцюрных хатак у дзiцячым садку.

– Тэт, – паклiкаy мяне голас Альфы, – дзе гэта мы апынулiся?

Так, мая мiлая спадарожнiца таксама тут.