Пастэга

Хто, зрэшты, скажа, што ёсць анёльская знешнасць? Гэта калi дама падобная на адну са скульптур у нашым галоyным касцёле? Цi на ляльку? У яе модныя сёння вусны, якiя як быццам доyга бiлi ракеткай для пiнг-понга, пакуль тыя не набылi патрэбную форму? Пам-пам-пам. Але хто такi гэты Магiстра Тэт, каб судзiць. Ён, гэта значыць я, якраз нiколi не забывае: густы бываюць рознымi. Можна не казаць: фiльм глупства, кнiжыца тупая, дзяyчына страшная, а замест гэтага карэктна паведамляць: «не y маiм гусце».

Зрэшты, вернемся да гульнi!

– Дзiцячы мат ужо не пройдзе, так? – спытаy я i рэзка прыyзняy бровы.

– Гэта факт! – упэyнена заявiла Аля, кусаючы губкi i пацiраючы свае далонькi.

– Ну што ж, – адказаy я дзяyчыне. – Паспрабую паказаць iспанскую партыю, хоць я, шчыра кажучы, трымаю y памяцi толькi назву, што вось, маyляy, нешта там iспанскае y гэтых шахматных дэбютах навостранае.

– Я магла б быць iспанкай, – прамовiла мая вясёлая партнёрка па шахматах.

– Іспанкi часцяком нейкiя занадта шумныя, па меншай меры на мой густ, я хутчэй аматар цiшынi, чым ляманту без прычыны.

Ёсць час для шумных спраy, калi можна паслухаць метал, пастукаць ложкам, цi пакрычаць у лесе мянушку дадзеную шэфу, але цiшыня, абсалютна дакладна, адна з выдатных рэчаy, дадзеных насельнiкам гэтага дурнога мiрка, – заявiy я, здымаючы з дошкi слана, якога прамаргала Альфа.

– М-м-м-м, ну-у-у-у вось, – жаласна прамычала дзяyчына i зрабiла сумную грымаску.

– Я не магу вяртаць фiгуры, я ж выбудоyваy нейкую камбiнацыю, каб ты пазяхнула свайго слонiка, ды i наогул, як можна выйграць, калi вечна паддавацца.

– Ну, дзеля мяне-е-е-е, – прашаптала Аля i склала ручкi на грудзях. – Я зраблю yсё, што ты хочаш!

– З'еш пры мне банан? – спытаy я абсалютна сур'ёзна i крыху yзвышана, як быццам чытаy пропаведзь у храме.

– Ты вось толькi гэтага хочаш? Рэальна? – удакладнiла шахматыстка.

– На кухнi ёсць звязак бананаy, – прабасiy я. – Па банане за вернутую фiгуру, пешкi не лiчацца.

– Дамовiлiся! – тут жа пагадзiлася апанентка.

Неyзабаве я прайграy, а пераможцы трэба было з'есцi тры бананы.

– Дык чаму ты магла б быць iспанкай? – спытаy я, уважлiва гледзячы на сваю музу, якая рыхтавалася з'есцi пругкую, даyгаватую садавiну.

– Ты нарэшце навучыш мяне пiсаць кнiгi, «аль» не? – весела пацiкавiлася дзяyчына.

Я выдаy смяшок. Лiтаратура – сок жыцця, асаблiва неабходны асобным юным розумам.