Пастэга

Цяпер, калi нават смешны чалавечак, з адной звiлiнай у галаве, мае магчымасць даносiць светлыя думкi да шырокай аyдыторыi, асветнiцкая функцыя лiтаратуры некалькi размыта. У другiм тысячагоддзi знайсцi добры новы раман, прыкладна, як знайсцi сапраyдную жамчужыну сярод пластмасавай бiжутэрыi. Чуеце? Гэта yсё тое ж самае – пра часы, пра норавы. Раней было лепей. Старадаyняя, смешная песенька, паyтор з пакалення y пакаленне. І yсё ж, нiколi раней прыток лiтаратурных неафiтаy, якiя спакушаюць чытача хронiкай паходу шаблонных да болю дам i кавалераy – ментальных блiзнят кухонных лiтаратараy, не быy такiм вялiзным.

Масы пiсак, якiя захламляюць эфiр цяжкавагавымi, як рухавiк самазвала, вырабамi, апанавалi iнтэрнэт. Гэта гiстарычная падзея!

– Ну так, – вымавiy я цiха, далiкатным голасам. – Напiшам разам кнiгу, пра якое-небудзь падарожжа y iншую рэальнасць, у якое можна адправiцца праз гарадскiя парталы, карацей кажучы, нешта накшталт гарадскога фэнтэзi. Не суперарыгiнальны сюжэт, але сыдзе.

– Я баюся аб'есцiся трыма бананамi, я ж паснедала, – раптам абвясцiy мой цудоyны гросмайстар.

Я манерна yздыхнуy i пляснуy у ладкi.

– Ну што ж, – словы былi сказаны вельмi сумна, – не буду ж я пхаць у цябе бананы сiлком. Можаш з'есцi yсяго адзiн. Пачынайце, паненка.

З гэтымi словамi я падпёр падбародак кулаком i пiльна yгледзеyся y твар смяшлiвай кампаньёнкi.

Глава 2

Вясёлае цурчанне вады y невялiкiх вадаспадзiках… Далiна ручая нейкiм дзiyным чынам апынулася y самым цэнтры даволi вялiкага горада (ва yсякiм разе большага, чым сталiца Швейцарыi).

Людзi yладкавалi гэтае зямное заглыбленне. Дарожкi, выбрукаваныя шурпатай плiткай, ажурныя борцiкi парэнчаy, зняверна абцяжараныя «сямейнымi» замкамi (Марыя плюс Марэк = Разам назаyжды). Бронзавыя статуi. Палац васемнаццатага стагоддзя, з высокiм, чарапiчным дахам, якi размясцiyся непадалёк ад правалу далiны. Памiж палацам i адной з цэнтральных гарадскiх плошчаy – мост з вялiкай аркай, якая як бы yсмоктвала y сябе ручай, пясчаныя беражочкi, звiлiстую дарожку з той самай плiткай з шорсткага бетону.

Ісцi, шамацець каляровым лiсцем, старацца не аблiзваць вусны. Часцiнкi дрэyнай мазаiкi шчодра рассыпаюць клёны, якiя высяцца па краях далiны, як гiганцкiя брокалi. Газон – геаграфiчная мапа. Незлiчоныя, разнастайныя па форме i колеры, лятаючыя вандроyнiкi, дзецi дрэyнай кроны, закрылi сабой паверхню зямлi, стварыyшы стракатую коyдру. Бракуе толькi мерыдыянаy з экватарам.