Белорусский дневник – 2022

У гады з неyмалотам, няyродам,

З саладухаю ды з лебядою,

Чуyся голас спадзеyны з народа:

«Нешта будзе… Не век жыць з бядою…»

На вяселлях, куляючы чарку,

Маладым шчасця зычылi yволю:

«Абрабляйце сваю гаспадарку!

Нешта будзе… А можа, i болей…»

У днi гора i страт непапраyных

Гналi з сэрца рой думак трывожных

І зацягвалi yздыхамi раны:

«Нешта будзе… Нам Бог дапаможа…»

А калi зямны рай абвяшчалi

І трубiлi аб iм, як аб цудзе,

З вуснаy продкаy зноy цiха гучалi

Словы мудрыя: «Нештачка будзе…»

І цяпер, калi вiрус кавiдны

Ходзiць потайкам, рве жыццi людзям,

Чуем голас, надзеяй спавiты:

«Божа спынiць яго… Нешта будзе…»

Роздум

Не страцiy даверу

да шэпту аеру

i золкага срэбра расы,

да шуму таполi

i жыта на полi —

да yсёй навакольнай красы.

Не страчу нiколi

даверу да болю

нямых курапацкiх крыжоy,

званоy у Хатынi —

магiльных святыняy,

дзе д'ябал пачварны прайшоy.

Няма i прычыны

не верыць жанчыне,

што поплеч са мною iдзе,

i шчырай сябрыне,

i боскай сцяжыне,

што y вечнасць святую вядзе.

А страцiy давер я

да розных паперак

i вестак з экранаy, газет,

да планаy маштабных

i лозунгаy штатных —

яны не палепшылi свет.

Не маю даверу

да гучных намераy,

што льюцца ракою з трыбун,

да льсцiвых прамоyцаy,

дзе кожнае слоyца —

як рэха эпохi камун.

Удосталь той веры,

што Бог мне адмераy

i продкi мае збераглi,

каб шчасця агеньчык,

як сонца праменьчык,

гарэy i свяцiy на зямлi.

* * *

Як толькi душу працiнае трывога

І белы дзень змрочную песню пяе,

Тады апаноyвае сэрца знямога,

Сум скоyвае думкi i мары мае.

Ад гэтай навалы я y лес уцякаю —

У шэпце-дрымоце гаёy i бароy

Трывожны настрой неyзаметку знiкае,

І я адчуваю: практычна здароy.

Пераклады з рускай паэзii

Іван Бунiн

Джардана Бруна

«Каyчэг пад валадарнiцтвам асла —

Вось свет людзей. Жывiце у Сусвеце.

Зямля – прытон хлуснi, падману, зла.

Жывiце прыгажосцю, што y суквеццi.

Зямелька, ты з душой маёй радня —

І y далечы. Люблю жыццё растайна,

І y радасцi маёй – журба штодня,

Як i y журбе заycёды – слодыч тайны!»

І вось ён кiй вандроyнiка бярэ:

Даруйце, келляy змрочныя скляпеннi!

Яго душа, чужая тут, жыве

Цяпер адным – дыханнем вызвалення.

«Вы yсе рабы. Цар вашай веры – Звер:

Я зрыну трон сляпой i змрочнай веры.