Белорусский дневник – 2022

Вы y капiшчы: я расчыню цяпер

Вам у блакiт i бездань Сферы дзверы.

Жыццю i безданi мяжы няма.

Мы спынiм, спынiм сонца Пталямея —

Вiхор планет не ведае ярма,

І y полымi не знiкне, не знямее!»

І ён пайшоy на yсё – аж да нябёс.

Ды разбурэнне – прага аднаyлення,

І па руiнах гэту прагу нёс

Як боскую гармонiю Стварэння.

Святлеюць вочы, мара y сэрцы ёсць

І y свет адкрыццяy радасных заносiць.

У iсцiне – фiнал i прыгажосць.

Тым болей i мацней жыць сэрца просiць.

«Дзяyчо, з анёльскiм тварам, плечуком,

Са спевам над старою звонкай лютняй!

Я мог тваiм быць бацькам, сябруком…

Ды я адзiн у гэтым свеце людным!

Высока сцяг сваёй любовi нёс.

Ды iншыя ёсць радасцi – другiя:

Я замарозiy сваiх мрояy лёс,

І толькi твой, пазнанне, твой – сафiя!»

І вось ён зноy вандроyнiк. Зноy зiхцяць

Агеньчыкi яго вачэй, ды строгi

Ягоны твар. Вам, ворагi, няyцям,

Што бог – Святло. І ён памрэ за бога.

«Свет – бездань атамаy, што дзень за днём

Спавiты богам – пекнатой жывою.

І, жывучы да скону, мы жывём

Адзiнаю, сусветнаю Душою.

Ты, з лютняю! Дарма куткi вачэй

Штораз Жыццём i Радасцю паyнелi?

Ты, сонца! І сузор’i yсiх начэй!

Вы толькi гэтай Радасцю святлелi».

І стомлены трывогай чалавек

З паглядам зоркiм, зыркiм i халодным,

Ідзе y агонь. «Памерлы y рабскi век —

З бяссмерцем абвянчаецца y свабодным!

Я памiраю – смерцi я хачу.

Развейце, каты, прах мой па планеце!

«Салют Сусвету, Сонцу!..» – я крычу…

Мне жыць нязгаснай думкай у Сусвеце!»

    (1906)

Андрэй Дзяменцьеy

Прыцемкi

Давай памаyчым.

Зоркi зноy нас паклiкалi.

Такiя цудоyныя прыцемкi выпалi!

Забылася yсё,

Што помнiць не хочацца:

І крыyды твае, i маё адзiночанне.

Душа, як куточак жыцця халасцячага, —

Нi позiркаy любых,

Нi пiску дзiцячага.

Завалена кнiгамi плошча кватэрная,

Як словамi сэрца,

Цяпер не патрэбнымi.

Ах, гэтыя словы, як лiсце апалае.

І слёзы, на сэрца запознена yпалыя.

Не плач…

Тут сустрэча з табой —

Не праводзiны.

Наiyныя y наша юнацтва yваходзiны.

Давай памаyчым.

Зоркi зноy нас паклiкалi.

Такiя цудоyныя прыцемкi выпалi!

Алена Круглова

Зацвiтае лiпа. Лiпа зацвiтае!

Водар свой мядовы y косы мне yплятае.

Самы час i сэрцу закахана бiцца,

І пра yсё на свеце з радасцю забыцца.

Валасы густыя па плячах рассыпаць,

Плакаць i смяяцца, i цвiсцi, як лiпа…

Лiпавая квецень.