Казакъ кызы (җыентык) / Дочь степи

Буаз дигәч, мин инде аның булачак колынын, әлбәттә, алмачуар дип, чабышкы дип башыма да утырткан, бөтен иптәшләргә дә мактанып беткән идем. Шул каһәр төшкән тайгак юл мине мәхрүм итте бит!

У?РЅРєУ™Р№ елаган өчен РјРёРЅРµ һаман орыша:

– Бу чаклы тиле булырсың икән, – ди, – тумаган тай өчен шулай елыйлармыни? – ди.

У?ткәй ачуланмый, РёРєРµ өлкән баласының хәсрәтеннән СЃРѕТЈ бөтен йөрәген РјРёТЈР° баглаган булса РєРёСЂУ™Рє, СѓР» РјРёРЅРµ ярата, сүземне тыңлый, һәрвакыт иркәли:

– Елама, балам, – ди. – Хәзер ике ат булды инде. Башкортка илтеп, алмачуар айгырдан чаптырырбыз да киләсе җәйгә бер дә җикмәбез.

Мин җәйне, кышын гына түгел, атналар, көннәр үтүен дә бармак белән санап барам…

Кыш үтеп бара, шулай да бик күп көтәсе әле…

V

Көткән көннәр якынлаша.

Бурлы бия буаз. Без хәзер аны җикмибез. Җиксәк тә, бик җиңелгә, якынга гына.

У?РЅРєУ™Р№ РјРѕРЅС‹ТЈ өчен һаман сукрана:

– Р?РєРµ атың бар өстеннән, РЅУ™СЂСЃУ™ шул хәерче кебек лырт-лырт бер белән Р№У©СЂРёСЃРµТЈ?.. – РґРё.

У?ткәй аны бер СЃТЇР· белән туктата:

– Йә, куй шул сукрануыңны, – ди, – нигә, – ди, – баланы юкка елатырга, – ди.

«Бала» дигәне мин булам.

Чыннан да, берәр авыр йөккә, ерак җиргә җигә башласалар, мин әткәйгә барып сыенам, иркәләнәм; ул минем күзләремдә мөлдерәп төшәргә-ташырга торган күз яшьләремне күрә дә, мыек астыннан көлеп, башымнан сыйпый:

– Йә, син, Закир, юкка елап барма… Ярар, җикмәбез, – ди.