Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Тысячагодзьдзямi назiраеш, як створаныя табой цацкi жывуць i памiраюць, i цешышся з уласнае yсёмагутнасьцi.

Праваруч пагрозьлiва зарыкаy Мадыган, зьверху засыкалi гадзюкi. Кэрнун суняy iх адным гэстам i спакойна пагладзiy Фойкэ па сьпiне.

– Ну-ну, усе вы – мае yлюбёныя дзецi, я вас папросту даглядаю. А за цябе зараз гаворыць Зялёны чалавек, ягоныя злосьць i зайздрасьць. Гэта чалавечыя эмоцыi, жывёлам яны не да твару.

– У чым жа ён так няправы? Чаму людзi ня могуць падтрымваць бiябалянс, жыць у гармонii з прыродай?

– Могуць.

Калi зьяyляюцца ейнаю часткаю. Калi перастаюць быць людзьмi. Бо пакуль iмi застаюцца, паyсюль нясуць з сабою самаразбурэньне. Гэта Зялёны чалавек навучыy антрапацэнтрыстых забароненым тэхналёгiям. Адказнасьць за iх сьмерць ляжыць на iм. Паглядзi, усё yжо скончваецца.

Калi б Фойкэ падняла свае фасетачныя вочы yгару, яна б убачыла, што над гарызонтам узышоy Анун – спадарожнiк Гвiнвiду. Па yсёй ягонай паверхнi былi вiдаць зарнiчныя выблiскi ракетных выбухаy. Падбiтыя касьмiчныя станцыi зьнiчкамi падалi зь нябёсаy на тле туманнасьцi Кiлю.

Зьнiчак рабiлася yсё менш.

Але Фойкэ вачэй не падняла. Тых самых вачэй, якiя маглi глядзець на сто восемдзесят градусаy. Імi яна адначасна бачыла Мадыгана, якi неадрыyна сачыy за ёй, справа i голы жывот Кэрнуна, да якога прыцiскалася чэраyцам, зьлева. Тыдзень таму на загад Зялёнага чалавека яна лятала на арбiтальную станцыю да сьветлякоy, якiя пасьпелi адгадаваць сабе пяцiпальцавыя канцавiны й навытырыцца y бiяiнжынэрыi. Там зь ейнага яйкакладу вынялi yсе яйкi, замянiyшы iх фугаснымi бомбачкамi.

Рэзкiм рухам Фойкэ выгнулася i yсадзiла джала y бок рагатаму богу. Ён застагнаy. У той жа момант Мадыган учапiyся ёй у грудзi, гадзюкi атакавалi галаву. Але было позна. Яна напружыла чэраyца й павыцiскала бомбачкi yнутар Кэрнуна. Фойкэ да апошняга ня верыла, што y яе атрымаецца забiць бога, хоць Зялёны чалавек i запэyнiваy, што той – просты сьмяротны.

Выбухнула.

У Ноч разьятраных зораy на Ануне й на арбiце загiнула каля двух мiльярдаy.

Зялёны чалавек кажа, яны не былi людзьмi y сучасным разуменьнi, то й пераймацца дарма ня варта. Гэта гiсторыя. Трэба жыць далей.

Тае начы пачалося нашае вяртаньне да людзкасьцi. У каторых з нас дагэтуль засталiся хвасты й мацалы, але гэта рудымэнты, ня больш за тое. Нашыя смакоyнiцы цяпер няплодныя – ды замест таго, каб пасьсякаць, мы абкопваем i yгнойваем iх, спадзяваючыся на перамены. Каторыя кажуць, бяз восаy-блястафагаy нiчога не атрымаецца.