Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

З такiмi y нас размова кароткая.

Граху бiяцэнтрызму мы на душу ня возьмем.

Найлепшая маскiроyка

Як бы я нi любiy чытаць цьвёрдую НФ зь ейнымi рэвалюцыйнымi iдэямi й канцэптамi, ад якiх займае дух, таксама не абы-якi сантымэнт маю да касмаопэры й «sword and planet». І дагэтуль у перапынках памiж Грэгам Бэрам i Грэгам Іганам з прыемнасьцю перачытваю забаyляльныя «Tschai» Вэнса, «Viagens Interplanetarias» дэ Кампа i «Majipoor» Сiльвэрбэрга.

Пачынаючы сваё знаёмства з фантастыкай, я, памятаю, дзiвiyся: як так? Па «новай хвалi», па тым, як у канцы 60-х Дзiлэйнi напiсаy быy «Бабiлён-17», Жалязны – «Валадара сьвятла», а Дзiк – «Убiка», – па yсiм тым Эдвiн Таб як нiчога нiякага кляпаy яшчэ не адзiн дзясятак непатрабавальных раманаy пра Дзюмарэста з Тэры, а Лi Брэкет працягвала бясконцыя прыгоды Эрыка Старка на чарговай плянэце.

Яна ж напiсала сцэнар для пятага эпiзоду «Зорных войнаy», дзе, як вядома, караблi так прыгожа, але абсалютна ненавукова выбухаюць у космасе.

Дзiвiцца я дзiвiyся, але быy задаволены, што прыгоднiцкая фантастыка добра пачуваецца па сёньня.

Брэкет з Табам мне падабалiся, i я радаваyся, што яны чытаюцца й дагэтуль. А дурасьлiвыя «Зорныя войны» дык i глядзяцца – насуперак таму, што гэта, у iсьце, папросту «Дзюна» на мiнiмалках. Гэткая лёгкая фантастыка ня толькi чытаецца, але й пiшацца. Напрыканцы тысячагодзьдзя Гарднэр Дазуа выдаy таyшчэзную анталёгiю «Adventure SF in the Grand Tradition» з новымi прыгоднiцкiмi апавяданьнямi сучасьнiкаy. Шматлiкiя аyтары й цяпер, у XXI стагодзьдзi, працягваюць ствараць кнiгi пра герояy Эдгара Райса Бэраyза – Джона Картэра з Марса й Карсана з Вэнэры.

У рэчышчы тае старое традыцыi якраз i напiсаная «Маскiроyка». А выгляд галоyных герояy я запазычыy з карцiнаy Ота Дыкса «Партрэт доктара Маер-Германа», «Прадавец запалак» i «Партрэт доктара Гайнрыха Штадэльмана». Касмалёгiю скарыстаy з «Куканii»: у парадку аддаленьня ад Старое Зямлi йдуць Блiзкiя Сьветы, Крэсовыя плянэты, Загранiчча й Незнань.

«Доктар Лезгэ».

Што-што, а памяць у Бальтрута Тронзы была выдатная. Зь ягонаю прафэсiяй па-iншаму нiяк. У той момант памяць падавала сыгналы ягонай сьвядомасьцi.

Таму ён i зьнерухомеy, дзе стаяy – пасярод эсплянады. Леваруч за падпорнаю сьценкаю плёскаyся Брульлём – памаранчавы акiян звадкаванага газу з характэрным мэталiчным пахам, а праваруч бязладным шэрагам ляпiлiся да схiлу замшэлыя грыбы з офiснымi памяшканьнямi yнутрох.