Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Лезгэ yдакладняy дэталi неахвотна; выслухваy пажаданьнi Тронзы, засунуyшы y рот адзiнец, i няпэyна мыкаy; кiваy ня y лад, быццам уласным думкам. Пажвавеy, толькi калi гаворка зайшла пра аплату.

– Пяцьсот вызнакаy. Зробiм у найлепшым выглядзе.

– Чатырыста альбо разьвiтаемся зараз жа. За пяцьсот на Старой Зямлi мною займалiся б некалькi дактароy у сучаснай чыстай лякарнi.

– Чатырыста пяцьдзясят. На Зямлi, няма сумневу, спадар прыцягнуy бы непатрэбную yвагу.

– У кожным разе я маю пры сабе толькi чатырыста дваццаць.

– Што ж, праходзьце, кладзецеся. Пару гадзiнаy, i вы сябе не пазнаеце.

Тронза распрануyся, выпрастаy стрэлкi на нагавiцах, спраyна склаy вопратку на канапе ля сьценкi. Без ваганьняy лёг на апэрацыйны стол у цэнтры.

Доктар Лезгэ падкацiy да яго праржавелы рыплiвы апарат. «Саматужная прылада для зьнячуленьня, – паведамiла памяць. – Чарговы рэлiкт Даyных дзён».

Доктар прыцiснуy маску з трубкаю да ягонага твару. Падаy газ. Тронза пару разоy глыбока yздыхнуy, i ягоная сьвядомасьць расьцьвецiлася калейдаскопам вiдзежаy.

Тлусьцяк у залiтым крывёю халаце пяшчотна схiляецца над iм, адкусвае нагу й ручышчамi-yпорамi запiхвае сабе за шчаку. Смачна храбусьцiць. Нахiляецца над другою. Тронза скочваецца на падлогу й колькi змогi скача прэч на адной назе. Вакол праносяцца модулi станцыi Альдрэма. Ён iмчыць паyз гатэль Друi Нуё, дзе спыняyся днямi, калi праварочваy афэру з Старычынам Рэнзо. Залятае за рог i наскоквае на адлiваную браму. На ёй – выгнуты сьвятлiсты надпiс:

ВАНДРОЎНЫ ЦЫРК-ЗЬВЯРЫНЕЦ КАСЬМІЧНЫХ ВЫРАДКАЎ

СП.

ЛЕЗГЭ

Шалапуты, блазны, нелюдзi, бажаволкi й размаiтыя пачвары

Самасьцьвярджайцеся за кошт калекаy, якiя моyчкi праглынуць любыя кпiны

Пасьпейце на векапомны выступ, пакуль цырк не паляцеy далей

Пад iм – прыпiска на аркушы кардону:

32—36 бакагрэя, пятая гадзiна. Наступныя iмпрэзы: Глiцыяс, Вальрая, Папiлюс

Тронза навальваецца на браму. Яна з скрыгатам расчыняецца.

Ён апрытомнеy i разьляпiy вочы.

Пахла нечым рэзкiм i непрыемным. Адчувалася лёгкая замарака, млявасьць. Ад доyгага ляжаньня зашэрхнулi ногi. Калi лахманы туману yваччу паразьвейвалiся, Тронза зразумеy, што вiдзежы па зьнячуленьнi ня зьнiклi. З круглага вакна yгары на яго глядзеy жудасны курдупель: аблавухi, з масыyнымi брывянымi дугамi, вытырклымi скулiцамi й параю гнiлякоy у роце. Твар яго крывiyся грымасаю бясьсiльнае нянавiсьцi. Ногi ад сярэдзiны сьцёгнаy ператваралiся y караценькiя кавёлы.