Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Так мог выглядаць дзiкi насельнiк Даyнажыyнае эры.

Курдупель зьнiк як i не было. Тронза сьцямiy: гэта не вакно – гэта доктар Лезгэ адсунуy ад сталу вялiзнае круглае люстра. Ён назiраy за yласным адбiткам.

– Ну як вам, даражэнькi Бальтруце? – пачуyся знаёмы далiкатны голас. – Як на мяне, харызматычна й густоyна. Адчуваецца дотык самабытнага творцы.

– Старычына Рэнзо? – прасыкаy Тронза. Без бальшынi зубоy прамовiць нават гэтыя два словы было няпроста.

Ён амаль не зьдзiвiyся. Сьвядомасьць ужо складвала кавалачкi мазаiкi, i вынiк атрымваyся бязрадасным.

Рука мiжволi цягнулася да праменявiка, якi ён узьвёy перад уваходам.

– Спадар Рэнзо. Рэнзо Лезгэ. Панiбрацтва не пасуе дачыненьням шэфа з падначаленым. Мяркую, вы пагадзiцеся са мною, Бальтруце. Вам, натуральна, патрэбны час, каб асэнсаваць новы стан рэчаy. Не магу вас папракаць.

Тронза павярнуy нехлямяжую галаву i yгледзеyся y свайго супольнiка – лупатага сухарлявага чалавечка y гадох, як заyжды пры гальштуку й гарнiтуры. Трыкутная галава з вузкiм падбародзьдзем i высокiм iлбом падавалася завялiкаю для ягонага кволага цельца.

Выцягнутыя, бы y кажана, вушы амаль сягалi падбародзьдзя. Абвiслая скура мела зеленаватае адценьне – вынiк доyгага жыцьця на станцыях пад узьдзеяньнем сонечнае радыяцыi. Сьлязiстыя вочы даyно выцьвiлi й зацягнулiся плевачкай, празь якую прасьвечвалi шэрыя зрэнкi. Гэтымi вачыма Рэнзо жаласна глядзеy на Тронзу, рыхтык перапрашаy за сваю бытнасьць.

– Вы не казалi, што доктар Лезгэ – ваш сын. І, пэyна, не зусiм доктар.

– Ах, гэта дробязi… У Драманда талент, вы ня лiчыце? Натуральны мастак. Натхняецца старасьвецкiмi альбомамi. Ён i мне падправiy быy выгляд. Стаyся для яго, так бы мовiць, першым палатном.

Сам Драманд тымчасам усеyся на yслон i зноyку вылупiyся на сьцяну.

– Прызнацца, я спадзяваyся на iншы вынiк апэрацыi.

– Творчая натура, што зь яго возьмеш. Акадэмiяy ня скончваy. Не прызнае рамак, грэбуе работаю на заказ, самi бачыце. А спадзевы… Няспраyджаныя спадзевы гартуюць характар.

– Як вы падрабiлi квантавыя меткi? Ужо й маю? маеце?

– Квантавую метку падрабiць нельга. Вы й самi ведаеце.

Тронза нахмурыy свае новыя кашлатыя бровы.

– Я вас нi y чым не падмануy, даражэнькi Бальтруце, – уздыхнуy Рэнзо. – Гэта папраyдзе найлепшая маскiроyка. Ёю скарысталiся многiя авантурнiкi. Каторыя зь iх дагэтуль са мной. Тэльтрон Пратон радасна вiхляе хвастом, як убачыць мяне, а Пранчуздра Дэнэльбромт ня можа нацешыцца сваёю барадой.