Аққулар ұйықтағанда

Таң мен күннің арасы таянғанда,

Таудың басы алаумен боялғанда,

Тірілетін таудағы бар тіршілік,

Қанатынан аққудың оянған ба?!

Көмейінде тəтті үні былай қалып,

Жаға-талда жас бұлбұл тұр ойланып.

Жетті аққулар. Түгендеп «Жетім көлін»,

Жағалауда ұшып жүр шыр айналып,

(Бірден көлге қонбайды құлай барып.

Сондай-тұғын, аққулар сондай-тұғын,

Асығыстық оларда болмай-тұғын.

Қомағай көкқұтандар секілденіп,

Жалп беріп, жағаға кеп қонбай-тұғын.

Сондай-тұғын, аққулар сондай-тұғын,

Ақ мүсін айдынға кеп орнай-тұғын.

Əлдилеп ақ төсінде, бермей тыным,

Ақ айдын ақ мүсінін тербей-тұғын.

Бұл көлге мылтық алған саятшы емес,

Тірі жан аяқ басып келмей-тұғын.

Аққулар аман-есен қайтқанынша,

Суына «Жетім көлдің» шөлдей-тұғын.

(Суымен сырқаттарын емдей-тұғын.)

Ұрпақтан ұрпақ алып жалықпастан,

Сондай бір дəстүр бар-ды қалыптасқан.

Заманнан заман өткен, жаңарған жұрт,

Аққуын айдын көлдің налытпастан

Дəстүрін аттамаған, анық басқан.

Сондай бір дəстүр бар-ды жарық шашқан,

Бір ұрпақ бір ұрпаққа алып қашқан.

Қайсыбір қиын-қыстау ай, күндерде,

Шойрылтып, түссе-дағы қайғым белге,

Алаңсыз аққуымды атпасын деп,

Жатқа да дастарқанды жайдым төрге,

Аққулар ұйықтағанда айдын көлде…

…Оралмады аққулар осы маңға,

Жылдар өтті, байғұстар шошыған ба?

«Жетім көл» жетімсіреп қала берді.