На дняпроўскім лузе

Я буду сустракаць цябе з нашым сынам! Ён вельмi падобны на цябе! Я – шчаслiвая!..

Па прынцыпе «аднаго акна»

Васiль Пятровiч даyно yжо збiраyся звярнуцца па дапамогу y гэтую арганiзацыю, але yсё не было часу. Аднак далей цярпець было yжо немагчыма, дый жонка, як кажуць, плеш пераела, таму сёння з ранiцы ён адпрасiyся y шэфа i паехаy у фiрму па санiтарна-тэхнiчнаму абсталяванню жылых памяшканняy «Жывiце багата!» Тут, згодна рэкламе, рабiлi yсе магчымыя i немагчымыя аперацыi па рамонту i замене сантэхнiкi на yзроyнi еyрастандартаy, прычым без валакiты, у сцiслыя тэрмiны.

Васiль Пятровiч паставiy свайго «Жыгуля» на пляцоyку побач з шыкоyнымi iншамаркамi i бадзёра накiраваyся y кантору, над уваходам у якую вiсеy кiдкi плакат: «Мы працуем па прынцыпе «аднаго акна». Заглянуy у прыёмную дырэктара. Сiмпатычная дзяyчына y такой мiнiспаднiчцы, што y Васiля Пятровiча ажно дыханне перахапiла, ветлiва сказала, выслухаyшы наведвальнiка:

– Звяртайцеся да нашага майстра Ягора Мiкалаевiча.

Ён знаходзiцца y восьмым кабiнеце, гэта далей па калiдоры.

Васiль Пятровiч рушыy туды. У кабiнеце за сталом сядзеy малады мужчына i разгадваy сканворд. Незадаволена адарваyся ад свайго цiкавага занятку i стаy слухаць наведвальнiка, якi пачаy выкладваць сваю просьбу пераабсталяваць сантэхнiку на кухнi i y ванным пакоi. Выслухаyшы да канца, ён прамовiy:

– Ведаеце, з задавальненнем дапамог бы вам, але y нас, як кажуць, вузкая спецыялiзацыя. З вашай праблемай лепш звярнуцца да Анатоля Сiдаравiча, а ён будзе заyтра…

Васiль Пятровiч ветлiва развiтаyся.

На другi дзень ён яшчэ з ранiцы прыехаy у кантору, стаy шукаць Анатоля Сiдаравiча. Той, аказваецца, i сёння, як сказала сакратарка, будзе адсутнiчаць, бо yчора павёз жонку з дзецьмi да цешчы y вёску i яшчэ не вярнуyся.

«Вось табе i маеш! – з прыкрасцю падумаy Васiль Пятровiч, накiроyваючыся y суседнi кабiнет, да дырэктара фiрмы. – Тут у iх дзейнiчае прынцып «трох дзвярэй», а не «аднаго акна»…

Дырэктар, як высветлiлася, паехаy на нейкую тэрмiновую нараду.

– Зайдзiце лепш заyтра, – пяшчотным голасам параiла сакратарка.

На наступны дзень дырэктар, невысокi, кругленькi мужчына з пышнымi вусамi, быy на месцы. Уважлiва выслухаy Васiля Пятровiча i расплыyся ва yсмешцы:

– Не хвалюйцеся, даражэнькi, мы вашаму гору мiгам дапаможам! Толькi давядзецца крыху пачакаць, бо адзiны майстар, якi займаецца менавiта гэтай аперацыяй, паехаy сёння y камандзiроyку на тыдзень.