На дняпроўскім лузе

– А як жа яго завуць? – пацiкавiyся Васiль Пятровiч.

– Ягор Мiкалаевiч, яго рабочы кабiнет нумар восем…

«Згарэла» пуцёyка

Адам Пятровiч Зазубрын штогод адпачываy у санаторыi. Быy ён яшчэ добры мацак, на спортпляцоyку заглядваy, асаблiва калi там было начальства, на здароyе не скардзiyся, але расслабiцца y час адпачынку любiy…

Паехаy у прэстыжны санаторый Адам Пятровiч i на гэты раз. Падначаленыя яго таксама сталi пачуваць сябе крыху вальней: праца тая ж, нават лепш справы пайшлi, не чуеш скрыпучага голасу шэфа, не бачыш яго вечна пахмурнага позiрку, незадаволенага выгляду незалежна ад таго, добра ты працуеш, цi дрэнна.

Тыдзень у канторы панаваy цудоyны настрой. А на наступным, у сераду, усе супрацоyнiкi, прыйшоyшы на працу, ахнулi: Адам Пятровiч сядзеy у сваiм крэсле i заyзята гартаy нейкiя дакументы.

– Што здарылася, Адам Пятровiч? – першым кiнуyся да яго намеснiк, Сымон Вiтальевiч, якi якраз сёння паабяцаy цешчы даць дырэктарскую машыну, каб з’ездзiць да сястры y iншы горад. Цяпер давядзецца прасiць дазволу y Адама Пятровiча або даваць «адбой» цешчы, за што, зразумела, будзе страшэнны наганяй ад жонкi.

Адам Пятровiч адарваy вочы ад папер, незадаволена прабурчаy:

– Гэта ж прыдумалi, д’яблы, новаyвядзенне: хто тры разы запар пабудзе y санаторыi, таму аyтаматычна прызначаецца трэцяя група iнвалiднасцi i адпраyляюць на лёгкую працу. А я ж восьмы раз запар адпачываю y санаторыях, ды яшчэ y якiх!.. Дык кiнуy сваё лячэнне-адпачынак ды прымчаy за пяцьсот кiламетраy. Карацей кажучы, «згарэла» мая пуцёyка сiнiм полымем…

– Як гэта? – здзiвiyся Сымон Вiтальевiч.

Ён добра ведаy, што да пенсii шэфу яшчэ «грукаць» шэсць гадоy i калi перавядуць на iншую працу, то цяжка яму давядзецца, бо, як кажуць у народзе, языком мянташыць – не мяхi цягаць… – Адам Пятровiч! Што вы кажаце? Някiх жа дакументаy на гэты конт апошнiм часам не прымалася, я строга сачу…

– Што? – знiякавеy дырэктар. – Няyжо мяне ашукалi?

– А хто вам сказаy пра гэтае новаyвядзенне?

– Ды знаёмы з суседняга санаторыя, калi 1 красавiка «бралi чарку» з жанчынамi перад танцамi.

Кампанiя, скажу табе, сабралася – пальчыкi аблiжаш, не да газет ды радыё было… А ён, нягоднiк той, пажартаваy, значыць. Каб яму!.. Згарэла мая пуцёyка! – ажно пабялеy твар у Адама Пятровiча. Ён расшпiлiy каyнер у сарочцы i y роспачы выскачыy з кабiнета…

Ажанiцца – не журыцца…

(З дзённiка маладога мужчыны)

Ранiцай устаy, пагалiyся, памыyся, заварыy сабе чаю, зрабiy бутэрброды.