На дняпроўскім лузе

У другiм пакоi, куды зайшоy Яyген, за сталамi сядзелi некалькi чалавек. Свабоднага крэсла не было, таму торт ён паставiy на край аднаго са сталоy, аддаy паперы, каб заверылi пячаткай, i стаy расказваць пра свае клопаты. Справа, па якой ён звярнуyся, была складаная, тым не менш вырашылi яе тут хутка i ветлiва. Шчаслiвы Яyген схапiy паперы i паiмчаy дадому.

…Толькi калi мiнуy два аyтобусныя прыпынкi, спахапiyся: забыy торт на стале!

Кiнуyся назад. Адчынiy дзверы – i разгубiyся: работнiкi канторы, весела перамаyляючыся, дружна рэзалi i елi яго торт!

Яyген цiхенька зачынiy дзверы i yсмiхнуyся: дык вось чаму сёння яму так шанцавала!

Як упаляваць зайца…

Стары Цiмох – знакамiты на yсю ваколiцу паляyнiчы.

Бывала, нi адзiн паляyнiчы з iх вёскi i блiжэйшых не мог столькi yпаляваць дзiчыны, як ён. Узiмку нi разу не вяртаyся з лесу без беляка.

Апошнiм жа часам чамусьцi Цiмоху не шанцуе.

– Страцiy ты, вiдаць, нюх, – жартуе яго жонка Марфа. – А можа, ты так дзе швэндаешся, стрэльбу толькi для прылiку носiш?

– Гэта yсё экалогiя вiнавата, – апраyдваецца стары паляyнiчы.

 – Дый браканьераy развялося больш, чым зайцоy!

Як бы там нi было, але зайчацiны даyно не елi за сталом у Цiмоха.

І тут раптам пранеслася чутка: Верка, дачка Аксiннi, што жыве на другiм канцы iх вялiкай вёскi, якая yжо носiць назву аграгарадка, злавiла y горадзе зайца.

«Вось табе i маеш, – знiякавеy Цiмох. – Звычайная баба злавiла зайца. А я нават са стрэльбай рады не дам!» І так узяло Цiмоха за жывое, што не вытрымаy: дачакаyся чарговай пенсii i, нi слова не сказаyшы жонцы, паехаy у горад.

Распытаy у суседзяy, дзе можна сустрэць Верку.

Завiтаy да яе на працу – у аyтапарк. Спытаy у дыспетчара, назваyшы прозвiшча – Назарава.

Неyзабаве да яго накiроyвалася высокая маладая дзяyчына з чырвонай павязкай на рукаве i з нейкiмi паперамi y руках.

– Слухаю вас, дзядуля!

– Дзень добры, зямлячка! Гэта ж я спецыяльна прыехаy, каб даведацца, дзе ты таго зайца злавiла.

А то мне, бываламу паляyнiчаму, сорамна, што нiяк не yпалюю…

– Ой, дзядуля! – Нечакана рассмяялася дзяyчына. – Ды я гэтых «зайцоy» кожны дзень лаyлю, нават па некалькi y кожным аyтобусе. Я ж кантралёрам працую…

Неспрыяльны дзень

У сваёй газеце мы завялi рубрыку, пад якой сталi змяшчаць iнфармацыю аб тым, якiя днi неспрыяльныя для здароyя. Гэта спадабалася шматлiкiм чытачам. І мы радавалiся, што прыносiм карысць людзям.