На дняпроўскім лузе

– Няужо?.. – здзiвiyся Васiль. – Гэта ж мае неданошаныя рэчы, жонка прадала на польскiм базары.

Курыная хвароба

– Пашанцавала Івану на цешчу! – не раз захаплялiся знаёмыя.

Як паедзе y вёску – абавязкова прывязе курыцу. I сам «пад мухай»!

I вось аднойчы запрасiy мяне Іван дапамагчы пабудаваць лазню y цешчы. Прыехалi y вёску. Цешча яечню на стол i пляшку беленькай уласнай вытворчасцi. Налiлi, выпiлi па адной, закусваем. Раптам Іван цiшком ад цешчы налiвае y шклянку «першака» i выбягае на двор. Я – следам, быццам па патрэбе.

Гляджу – Іван лье самагонку y мiску, адкуль куры ваду п’юць. Вылiy, шклянку y рукаy – i назад за стол. Падмiргнуy мне i давай закусваць. Пайшлi мы будаваць лазню. Праз нейкi час чуем крык цешчы:

– Ванечка, зноy куры захварэлi. Аж тры. Паглядзi, як качаюцца. Рэж хутчэй, каб не акалелi!

Ваня за нож i наперад. Лоyкiм, натрэнiраваным рухам зрабiy «мокрую справу». Цешча панесла птушак апрацоyваць.

Назаyтра, калi мы вярталiся дадому, у нашых торбах ляжала па курыцы, а трэцяй мы закусiлi перад дарогай…

Вiзiт да yнука

– Глядзi ж, не лавi варон, – папярэдзiла мяне жонка, адпраyляючы y госцi.

– Ты ж ведаеш, што цяпер жулiк на жулiку едзе i жулiкам паганяе. А ты, да таго ж, такi рассеяны.

Я яшчэ раз намацаy у кiшэнi тоyсты кашалёк, у якi мы yцiснулi yсе нашы мiльёны. Ехаy я y Брэст, да yнука. Прайшло амаль паyгода, як ён з’явiyся на свет, а мне yсё не выпадала з’ездзiць.

Калi крануyся цягнiк, я абвёy позiркам пасажыраy, якiя exaлi ca мной у адным купэ.

Здаецца, нiкога падазронага. Але, як той казаy, беражонага Бог беражэ. Неyпрыкмет дастаy свой кашалёк i сунуy пад прасцiну y сябе пад бокам. Дарога была далёкая, таму я рашыy, не трацячы дарэмна часу, хоць адпачыць ды выспацца yволю.

Прачнуyся я тады, калi цягнiк прыбыy да перона y Брэсце. Усе пасажыры замiтусiлiся. Падхапiyся i я, бо праваднiца стала бурчаць, што доyга корпаемся, а ёй, бачыце, яшчэ yборку трэба рабiць у вагоне.

Схапiyшы клункi, я кiнуyся да выхаду. На пероне yбачыy сына з нявесткай i yнукам у калясцы.

Радасцi маёй не было канца.

Накiравалiся на кватэру. I тут, разбiраючы свае торбы, я yспомнiy пра грошы! Божухна! Што ж я нарабiy!..

Разам з сынам мы паiмчалi на вакзал. Цягнiк, на якiм я прыехаy, ужо загналi далёка y тупiк. Мы – туды. Знайшлi патрэбны вагон. Ускочылi – а там ужо няма бялiзны! Хоць ты валасы на сабе pвi ад роспачы!

Кiнуyся да праваднiцы, тая як абухом па галаве: «А мы yжо yсю бялiзну здалi y пральню».