На дняпроўскім лузе

Я схапiyся за сэрца, а сын, малайчына, не дарэмна ж iнжынер-камп’ютаршчык, гаворыць:

– Давай, бацька, у матрацах пашукаем.

Перабралi мы гару матрацаy, i y адным з ix унутры ляжаy мой кашалёк! Значыць, я па няyважлiвасцi засунуy яго не пад прасцiну, а y матрац.

А y гэты час мая жонка пазванiла на кватэру сына, каб даведацца, як я дабраyся. Нявестка ёй i кажа: «Пабеглi нечага на вакзал!»

А жонка перабiвае: «Я так i ведала, што згубiць грошы, недарэка!»

Дзелавыя людзi

Калгасны механiзатар Амяллян Муравушкiн заyважыy, што пара yжо касiць сеяныя травы.

– Васiль Пятровiч! Сенажаць па пояс, здаецца мне, што трэба касiць.

– Добра, Амяллян, далажу аграному.

Малады аграном Пятрусь Захарчыкаy адразу ж паiмчаy да старшынi калгаса.

– Mixaiл Максiмавiч! Па-мойму, трэба пачынаць сенакос у першай брыгадзе.

– Пачакай, даражэнькi, параюся з РАПА, – крыху астудзiy яго старшыня i пазванiy у раён.

Старшынi РАПА на месцы не было, а яго намеснiк паабяцаy даць адказ заyтра, бо Парфен Парфенавiч у камандзiроyцы.

Калi ж вярнуyся старшыня РАПА, яго намеснiк тут жа yнёс прапанову:

– Лiчу, Парфен Парфенавiч, што пара пачынаць сенакос у першай брыгадзе калгаса «Перадавiк»!

– Пачынайце! – згадзiyся Парфен Парфенавiч, а сам падумаy: «Глядзi ты, а казалi, мой намеснiк нiчога не шурупiць… А ён жа i прапанову дзелавую yнёс i ведае нават дакладны адрас, дзе трэба пачынаць…»

– Малайчына, Mixaiл Максiмавiч! – гаварыy неyзабаве намеснiк старшынi РАПА старшынi калгаса.

«Малады, а башкавiты!» – думаy старшыня калгаса, аддаючы распараджэнне аграному Петрусю Захарчыку пачынаць касьбу.

– Можна касiць! – сказаy неyзабаве аграном брыгадзiру, у душы зайздросцячы, што той такi дзелавы, сапраyдны гаспадар.

Брыгадзiр жа выклiкаy да сябе Амялляна Муравушкiна:

– Так, паступiла yказанне з раёна – пачынаць касьбу. Хуценька чапляй касiлку i адпраyляйся на поле!

Скарачэнне штатаy

– Так, – бадзёра пачаy дырэктар, – сёння мы павiнны разгледзець тэрмiновае i вельмi важнае пытанне: падабраць кандыдатуры для плануемага скарачэння штатаy.

– Я лiчу, што падыходзiць Семчанка, – узяy слова Іван Іванавiч, намеснiк дырэктара, якi прыйшоy у iнстытут нядаyна. – Якi з яго вучоны! Больш дваццацi год працуе над кандыдацкай, а вынiкаy – нуль…

– Наадварот! – перапынiy яго дырэктар.