На дняпроўскім лузе

Маркотным голасам яна расказала пра раптоyную хваробу – iнфаркт мiякарда сэрца – i адыход з жыцця яго сябра, стала плакаць, як жа ёй жыць, бо да пенсii яшчэ далёка…

– А дзе вы яго пахавалi? – не вытрымаy Максiм.

– Ведаеш, зараз так цяжка i дорага з пахаваннем. Дык мы Федзю крэмiравалi…

Максiм раптоyна кiнуy трубку i выйшаy на балкон курыць. Душа яго была не на месцы…

Бумеранг

Пераехаyшы жыць у iншы раён горада, Вiктар стаy часта сустракаць там гэтага мужчыну. Той прыцягваy увагу сваёй знешнасцю: на лбе быy вялiкi шрам, заyсёды падрапаны твар, а пад вачамi i на руках часта былi сiнякi i раны.

Увогуле выгляд быy замучанага чалавека, якi нiколi не глядзеy сустрэчнаму y вочы. І амаль заyсёды ён быy нецвярозы, у зашмальцаванай вопратцы, на якой не хапала гузiкаy.

Вiктар доyга прыглядаyся да мужчыны i нiяк не мог зразумець, адкуль ён яго ведае. Ён быy такiм знаёмым – i не пазнавальным! Аднойчы Вiктар не вытрымаy i, сустрэyшы на пустыннай вулiцы, спынiy мужчыну:

– Прабачце, калi ласка, вы не вучылiся y Белабярэжскай школе?

– Вучыyся, – ахвотна адказаy мужчына.

 – І вас памятаю, – заблiшчалi y яго вочы. – Вы ж таксама там вучылiся…

– Вы мяне ведаеце? – здзiвiyся Вiктар.

– Так, я на тры класы iшоy пазней вас. Памятаю, як вы паказвалi рэкорды y лёгкай атлетыцы, мы тады yсе бралi з вас прыклад.

– Дык гэта ж прайшло амаль трыццаць гадоy!..

– Вас завуць Вiктар Кандраценя.

– Так. А вас?

– А я Аркадзь, сын дырэктара школы Пятра Тарасавiча.

Вiктар шырока раскрыy вочы ад здзiyлення. «Божа мой, няyжо гэта той сiмпатычны хлапчук, якi добра вучыyся i падабаyся настаyнiкам i вучням?..»

– І чым ты зараз займаешся? – перайшоy на «ты» Вiктар.

– Пасля заканчэння полiтэхнiчнага працаваy на аyтазаводзе, а зараз пакуль што не працую, – Аркадзь крыху знiякавеy i стаy развiтвацца.

– А жанаты на Веры? – не yтрымаyся Вiктар. Вера была дачкой завуча школы, да яе заляцалiся многiя мясцовыя хлопцы, але яна аддавала перавагу сыну дырэктара.

Аб гэтым Вiктар даведаyся ад сваiх бацькоy, калi y час вучобы y сельскагаспадарчай акадэмii прыязджаy дадому на канiкулы. Жыy ён у аддаленай вёсцы, таму з дырэктаравым сынам сустракацца не даводзiлася.

– На Веры, – чамусьцi yсмiхнуyся Аркадзь i пайшоy сваёй дарогай.

Вiктара яшчэ больш заiнтрыгавала тое, што сын дырэктара школы, па спецыяльнасцi iнжынер, мае такое аблiчча.