На дняпроўскім лузе

На дняпроyскiм лузе

Мiхась Слiва

Сучасная проза Беларусi

У кнiгу празаiка Мiхася Слiвы yвайшлi апавяданнi, навелы, гумарэскi, мiнiяцюры. Асобны раздзел складаюць лiтаратуразнаyчыя i лiтаратурна-крытычныя артыкулы i рэцэнзii на кнiгi беларускiх пiсьменнiкаy. Большасць твораy прайшлi своеасаблiвую апрабацыю – друкавалiся y часопiсах «Полымя», «Нёман», «Беларуская думка», «Вожык», «Вясёлка», у газетах «Лiтаратура i мастацтва», «Звязда», «Чырвоная змена», у калектыyных зборнiках, альманахах.

Кнiга, як чатырохгранны iзумруд, складаецца з чатырох раздзелаy, кожны з якiх будзе па-свойму цiкавым.

Мiхась Слiва

На дняпроyскiм лузе

Кнiга прозы

© Слiва М., 2019

© ТДА «Выдавецтва “Чатыры чвэрцi”», 2019

Мiхась Слiва

Аyтар шматлiкiх кнiг прозы «Усмешка Джаконды», «Прыгожыя караблi», «Запрашаю yсмiхнуцца», «Ход канём», «Сустрэлiся кум з кумой», «Вiртуальнае каханне», «Радасць жыцця», «Клюква по знакомству», «Жыццё на Парнасе», «…І мора па калена»; кнiг для дзяцей «Кот Матрос», «Як кнiгi дзяyчынку выхавалi»; зборнiкаy лiтаратуразнаyчых i лiтаратурна-крытычных артыкулаy i рэцэнзiй «Найвышэйшае i светлае» i «Лiк, якi выратоyвае»; публiкацый у калектыyных зборнiках, альманахах, часопiсах, газетах.

Уганараваны рэспублiканскай лiтаратурнай прэмiяй «Залаты Купiдон». Лаyрэат абласных лiтаратурных прэмiй iмя К. Тураyскага i А. Капусцiна, лаyрэат конкурсу Беларускага саюза журналiстаy «Залатое пяро».

Член Саюза пiсьменнiкаy Беларусi i Беларускага саюза журналiстаy.

Прыгожыя караблi

Прыгожыя караблi

На невялiкай чыгуначнай станцыi сустрэлiся два цягнiкi. На некалькi хвiлiн спынiлiся.

У адным з вагонаy, гледзячы y акно, сядзеy мужчына сярэднiх год з прыемным, дабрадушным тварам. У вагоне насупраць у асветленым акне, бы y зарамленай карцiне, застыла сiмпатычная жанчына. Яна паглядала на мужчыну. Той таксама глянуy на яе. Іх позiркi сышлiся.

«Якi светлы твар, – падумала жанчына. – Вiдаць, што чалавек добры.

Шчасце… Многiя мне зайздросцяць: кватэра, машына, дача, муж добра зарабляе, у педкалектыве карыстаюся аyтарытэтам, дзецi дарослыя. Але на сэрцы радасцi няма. Бо муж заняты толькi сабой. Яго праца, яго захапленнi, яго справы. Вечна надзьмуты, вечна хмуры. Цяжка yспомнiць ужо, калi проста размаyлялi як людзi. Ідзе з дому раненька, вяртаецца позна. Можа, у яго ёсць хто? Спрабавала па-шчырасцi пагутарыць, але дзе там.