На дняпроўскім лузе

Тут жа знаходзiць тэрмiновую справу, i толькi яго бачыла! І зноy адна… Машына, дача. За букет кветак, за прыемную yсмешку аддала б усё гэта!»

«Якiм шчаслiвым я мог бы быць з ёю! – думаy мужчына. – Такiя добрыя, прыгожыя вочы не могуць быць у дрэннага чалавека. Як хочацца клопату, увагi, спагады, жаночай ласкi… А яе няма, бо y жонкi y галаве зусiм iншае. У яе, адчуваецца, гарыць сэрца па суседу, высокаму, стройнаму таксiсту. Яго амаль нiколi няма дома, але калi ён з’яyляецца y двары або калi жонка заyважыць яго праз акно, яна адразу мяняецца.

Замыкаецца y сабе, становiцца нервовай, злой. І тут ужо не дапамогуць нi твая yвага, нi тое, што ты гадзiнамi тупаеш на кухнi. А не стрымаешся, заyважыць, што раyнуеш, – яшчэ горш будзе».

…Цягнiк, у якiм ехала жанчына, крануyся з месца i пачаy набiраць хуткасць. Крануyся i той, у якiм сядзеy мужчына. «Прыгожымi здаюцца заyсёды тыя караблi, якiя праходзяць мiма», – успомнiy ён нечыя словы i цяжка yздыхнуy.

Перасяленне

Разбудзiy яго тэлефонны званок.

«Вось яны, “перавагi” прагрэсу, – незадаволена паморшчыyся Максiм. – А не было б тэлефона – хоць бы выспаyся…»

Званок быy з працы. Сакратарка Света паведамiла, што патэлефанавалi з вобласцi, i яму, як галоyнаму архiтэктару, трэба ехаць узгаднiць дакументы.

– А намеснiк мой навошта! – усклiкнуy Максiм. – Скажыце Дзянiсу Пятровiчу, хай зоймецца. А я – у адпачынку, мяне – няма, шаноyная Святлана Іванаyна!

Даyно yжо ён марыy, што пойдзе y водпуск, зоймецца любiмай справай – маляваннем.

У Максiма добра атрымлiвалiся пейзажныя эцюды, асаблiва з малюнкамi ваколiц вёскi Белыя Берагi, адкуль родам яго жонка Марына. Зараз, пакуль яна y сталiцы на курсах павышэння квалiфiкацыi iнжынера-праграмiста, ён рашыy паехаць у вёску i адвесцi душу любiмым заняткам.

Белыя Берагi… Палюбiy Максiм гэтую вёсачку моцна. «Гэта таму, што ты мяне кахаеш», – жартавала Марына. «А ты мяне?» – задаваy ёй сустрэчнае пытанне Максiм. «О, калi б ты кахаy мяне так, як я – цябе, я была б самай шчаслiвай жанчынай на свеце!» – адказвала жонка.

Максiм паклаy трубку на апарат, задумаyся. Успомнiлася апошняя паездка y вёску…

– Глядзi, свежая магiлка! – усклiкнула Марына, паказваючы на край сцяжыны.

– Можа, памёр стары Макар з Цiхага Кута, – няпэyна адгукнуyся Максiм. Яны не былi y вёсцы yжо больш трох тыдняy, сёння прыехалi з горада i адразу завiталi на могiлкi, нiкога не сустрэyшы з вяскоyцаy.