Райымбек! Райымбек!

Шұбатылған шаң көріп алыстағы,

Қабай-жырау жар сала дауыстады:

– Жау келеді, жұртым-ау, жау келеді!

Жаудан қалған жемтікке жабысқалы,

Тағдырыңды біржола тауысқалы…

Caп түзеді қажыған нар боздақтар,

Қара жаумен қайтадан алысқалы,

Қайта қозып қазақтың намыстары.

Қайта шулап, жамырап қатын, бала,

Қанға шөлдеп, қаңырсып жатыр дала.

Қайта жауып, жай оты шатырлаған,

Қайта төнген тамұқтың сотын қара.

Қара жауы қайтадан лап қойды,

Кезек бермей пақырға, батырға да.

Қазақ қанын сылқытып жатыр дала…

Қиқулаған қалың қол, құйын дерсің,

Қайтып оған шағын жұрт тыйым берсін,

Тозған жұртты топырлап, тапап кетті,

Қатыгез жау қайсыбір бұйым көрсін.

Боздақтардың желкесін шайнап кетті,

Қалған малды қайтадан айдап кетті,

Қанжығаға байланған қыз-келіншек,

Бозторғайы шырылдап, сайрап кетті.

Хас батырдың көзі еді қара жорға,

Қара жаудың астында ойнап кетті.

(Кім айдаса, соныкі түздің малы)

Қара жауға қатын боп қыздың бəрі,

Əр өлікке жалп беріп, қонып жатыр,

Даланың түндік қанат құзғындары.

Тұяқ та жоқ тігерге дым қалмаған,

Жау жалмаған, жабысып, құм жалмаған,

Сырлар бар-ау қойныңда, туған далам,

Ақтарылған қанынан қазағыңның,

Құзғыны да Құдайдың құр қалмаған.

Сенде ме?..