Райымбек! Райымбек!

Тағат етіп тұруға дəрмен қайда,

Аттың басын сол жаққа бұрды баба.

…Есі кеткен алдында тұрды бала.

Ат үстінен баланы алдына алып,

Бір алданыш тапқандай шал жұбанып.

Қырғын көрген қызыл Күн қырдан асты,

Қызыл-күрең қанына тауды малып.

– Сен ғанасың, құлыным, сен ғанасың,

Мен де көпке бармаспын, сен қаласың.

Ойран болған ордаңның орнына кеп,

Отау тігіп, оттарын сен жағасың!

II

Дала жатыр.

Сағымы ширатыла,

Бара жатыр қырына, бұйратына.

Екі жетім, бұлақтың басындағы

Əулиенің бұрылды зиратына.

Бастарына іс түскен шақты ойлаған,

Ағашыңа пəнделер ақ байлаған.

Құлан жортса құтылмас құла-дала

Құлазыған, иесіз жатты айнала.

Керуен жол қасынан кесіп өткен,

Осы жерді əулие бесік еткен.

Мұсылмандар ғибрат етуші еді,

Мұндар-тірлік мұқалтып, ескі кеткен.

Əулиенің бас иіп мекеніне,

Мұсылмандық парызын өтеді де,

Қабай жырау қайтадан еріп кетті,

Қажап тұрған ойының жетегіне.

«Жайлауымды жау алып,

Өрісімді өрт алып,

Өзегімді дерт алып,

Келдім саған, əулие!

Боздақтарым жоғалып,

Боз кебінге оранып,

Маңдайымнан cop ағып,

Келіп тұрмын, əулие.

Қыздарымды қатын ғып,

Шаңырағымды отын ғып.