Көмеш дага / Серебряная подкова

Таш плиталар белән түшәлгән боз кебек салкын идән аякларны куырып ала.

Хәзер РёРЅРґРµ Коля шуны хәтерләде: яктырмас борын СѓРє У™РЅРёСЃРµ аның кроватена килеп утыра, йомшак кулы белән башыннан сыйпый Т»У™Рј: «Колюшкам, кабартма суына, тор», – РґРё торган РёРґРµ. У? монда…

Кемдер шулчак:

– Надзиратель! – дип кычкырып җибәрде.

– Тизрәк бул! – диде Миша. – Бәлагә эләгерсең.

Гимназистлар киемнәрен капшанып кына эзлиләр, чөнки иртән шәм бирелми, ә шакшы тәрәзә пыяласы аркылы таң яктысы бик аз төшә.

– Р?кешәрләп тезелергә! – РґРёРї, дежурный чәрелдәвек тавыш белән команда Р±РёСЂРґРµ Т»У™Рј куркынган күзләрен керүче надзирательгә С‚У©Р±У™РґРµ.

Малайлар тезелделәр. Бераз җылынып алу максаты белән, надзиратель күрмәгәндә төрткәләштеләр дә…

– Алып бар! – диде надзиратель, кулын селкеп.

Малайлар дежурный артыннан юыну бүлмәсенә атладылар.

Анда барып җитү белән көрәш китте, чөнки юынгычлар икәү генә, сабын кисәге бер булып – һәркем тизрәк юынырга тели иде.

Озын буйлы, киң җилкәле бер гимназист Миша Рыбушкинны этеп җибәрде.

– Читкәрәк кит, Смолиннан соң мин юынам, – диде ул.

– Ни өчен син? – диде Миша, кызып китеп.

 – Смолин, бирмә шуңа сабынны!..

– Син – син бит, ә мин – мин! – диде озын малай, шаркылдап көлә-көлә.

– Кара, нинди белдекле булган! – диде Коля моңа каршы һәм, йодрыкларын йомарлап, дусты белән янәшә басты.