Слоў моб

Мама плакала на парозе y чырвоныя неyразумелыя рукавiцы.

Кока i я згатавалi маме гарбаты.

Учора ноч навылёт з неба цякла чырвоная крывавая абражаная поyня.

Лiза ноч навылёт у аранжарэi з тэлескопам, потым – з рання y сталовым пакоi, з пабялелым тварам. Падаецца, яна таемная байранiстка.

Кока i я – мы напiсалi манiфест аб недапушчальнасцi адкусванняy ад Поyнi.

І вось занач мы yсёй хеyрай выбрылi y свой кастрычнiцкi напаyвiшнёвы сад.

Праблема намiнацыi

Рыбар i рыбак iшлi гразкiмi беражкамi ды спрачалiся.

Не, ты не рыбак, казаy рыбар рыбаку, ты падумай, пакруцi мазгамi як след, нiякi ты не рыбак, чаго ж ты зубы прадаеш, з чаго смяешся, а сам ты хто? Ты ж таксама не той, за каго сябе выстаyляеш, ты таксама не той, а yвогуле зусiм не, з цiкавасцю гляджу на цябе. Стоп, стоп, стоп.

І яны сталi. Селi. Налавiлi рыбы – кожны багата. І дадому яны iшлi, абняyшыся за плечы, i yсё роyна было, хто з iх рыбар, хто рыбак, дый наагул, цi яны гэта.

Іхтыяндравае

Я паспеy прыдбаць жабры y сваiм балоце.

Забыyся на yмельства роyнага хаджэння, адгадаваy чорны нервовы хвост.

Я звык цадзiць кiсельную цеплаватую твань скрозь зубы, я звык цалаваць тапелiц.

І клiкаць мяне як – не помню. Цi то Цiхi Андрэй, цi то Іхтыяндр, а, можа, Цiхан.

Мокрая казка, падтопленая фрашачка, раман-калюга, сыры афарызм.

Жыць – не жыць, а плаваць ды ляжаць.

У вiры, побач з домам даглядчыка шлюзу, на самым дне я ляжу y гэтую падводную сваю поyню.

Там, на беразе, гарыць п’янае вогнiшча, людзi спяваюць, людзi сухiя i чырвоныя.

Уткнуyся носам у корч, пасмiхнуyся сому.

– Гэй, марак, ты надта доyга плаваy!

У камандзiроyцы

Яна тэлефануе. Упершыню за паyтара года.

Яна кажа: мне тут страшна, мне тут няyцям, мне тут прыязджай хутчэй, мне тут не польская, мне тут расцвiтае ля самога сэрца нешта няроднае, нешта шыпяча-калючае, нешта вярэдлiва-нямоглае.

Еду трамваем, еду зайцам, еду не сонечным, саступаю добрай старой панi месца, пажухлае старое пластыкавае месца ля зашмальцаванага акна.

А тут яна зноy тэлефануе i кажа, i кажа!

Яна кажа: Бога няма, рэшта y камандзiроyцы, ты не сычыш, не колеш, ты ж едзеш ужо, калi ты выходзiш?

Я выходжу дзесьцi на Празе, недзе праз дваццаць хвiлiн, сорам i ганьба, разлятаюцца птушкi, калi я заплюшчваю вочы, не магу прыгадаць ейнага твару.

Я набiраю лiчбы на дамафоне, як на калькулятары.

Роyна: дзверы адчыненыя.

Роyна: незнаёмая жанчына са знаёмымi вачыма на парозе.