Губляючы мары

У такiх выпадках, як цяжарнасць, роспiс маладых пераносiлася на раннiя лiкi.

Назапашаныя грошы i бацькоyская дапамога, трацiлася на падрыхтоyку важнага дня. Кацiны i Толiны бацькi падзялiлiся сваiмi грашыма на вясельнае застолле.

"Няyжо яна толькi для гэтага створаная?" – падлiчваючы yсе расходы, думала Таццяна Андрэеyна. Яна нервавалася i пастаянна была не задаволеная. Яна разумела, калi б не дзiця, нiякага б вяселля яна не дапусцiла. Што яна магла цяпер зрабiць!? У злосцi суцяшаць сябе тым, што яе сын сёння шчаслiвы.

Гэта ранiца прыносiла па-сапраyднаму iншы настрой маладым. Яны адчувалi душэyнае хваляванне. Іх лёс змяняyся. Іх вяселле мяняла iх самiх.

Наступiy момант, калi Каця з'явiлася y вясельнай сукенцы. Толя yбачыy перад сабой прынцэсу. Погляд яго свяцiyся гледзячы на яе.

– Ты чароyная! – сказаy ён.

Каця цудоyна глядзелася y белай сукенцы, яна была абаяльная.

Толя быy мяккi i спакойны, чорны касцюм на iм сядзеy выдатна.

Галавакружна, з хвалюючай радасцю, праходзiy гэты дзень.

Гасцей сабралася няшмат, многiя з якiх прыйшлi прыемна правесцi час. Таццяна Андрэеyна таксама не магла прапусцiць такi дзень, яна была на вяселлi з мужам. Яна аплацiла нейкую частку вяселля, гэта была адна з прычын яе прысутнасцi тут. У момант вiншаванняy, Таццяна Андрэеyна прыцiснулася да сына, яна баялася адпускаць яго. Яна выдатна прыкiдвалася, шчаслiва прамаyляла шмат пахвальных слоy i пажаданняy. Яна не хацела выглядаць недарэчна i крывадушна y вачах гасцей. Пётр Васiльевiч з пазiтывам глядзеy на сына i нявестку, ён быy шчаслiвы, таксама, як i бацькi нявесты.

Апынуyшыся дома, Толя з Кацяй адчулi стомленасць усiх гэтых святочных гадзiн. Яны нiбы палонныя, бяз сiл, павалiлiся на ложак. Яны ляжалi на спiне i трымалiся за рукi, бесклапотна глядзелi yверх.

– Цяпер ты мая! – горача прашаптаy Толя.

– Праyда? – ледзь чутна сказала Каця.

– Цяпер ты мая жонка… – ласкава сказаy муж.

Каця павярнула галаву да мужа. З апошнiх сiлаy яна yсмiхнулася, вочы яе былi поyныя згоды.

Час iшоy, жывот Кацi рос. Толя yсё часцей наведваy маму. Кожны раз, калi ён да яе прыходзiy, яна пыталася: цi шчаслiвы ён цяпер i як да яго ставiцца Каця. Паступова адказы Толi раслi, i Таццяна Андрэеyна yсё больш унушала, i падлiвала алей у раздражнёныя ноткi сына.

Першыя месяцы, муж i жонка цудоyна пырхалi. Але пазней, Толю стамляла i не давала спакою вялiкая адказнасць, якая ляжа на яго плечы.