Ляцець у неба

Ляцець у неба

Дмитрий Максимович Акулич

У зборнiку сабраныя вершы за апошнiя тры гады (2017-2020). У iм няма нейкага канкрэтнага жанру, таму кожны знойдзе y яго радках нешта сваё.

Дмитрий Акулич

Ляцець у неба

Трымайся за мяне!

Каб не адчуць свой страх.

Каб быць упэyненай у сябе –

Трымайся толькi за мяне!

02.2019

*****

Калi заплюшчваю я вочы,

Я бачу вобраз твой!

Калi не побач, к табе хочу!

Я закахаyся, дужа, зноy.

Я асалоду шчасця маю –

Не верагодны чалавек!

Я нiбыта на крылах, я лятаю.

Я yздымаюсь на паверх.

У iншым асяроддзi зараз.

Зачараваны толькi y цябе!

І штосьцi yнутры зайгралась,

Бо перашкод не iснуе.

Я адчуваю болей моцы

І прыгажэй, я бачу свет.

Я рады дню, я рады ночы!

Я адганяю колькасць бед.

І думкi толькi пра цябе.

Абдымкi, пацалункi з намi.

Сэрца злучылi мы y сабе.

Я добра адчуваю – закаханы!

05.2019

*****

Балючы крок раблю я моyчкi,

Бо рознiцы няма, каму казаць.

Адзiн параз, а вас тут колькi!?

Хапае, каб зубы сцiскаць.

І быy той час, калi казалi вусны.

Але насамрэч, лепей прамаyчаць.

І беглi хутка, год за годам, вёсны –

Стамiyся я нарэшце вандраваць.

Спынiyся я на позiрк чалавечы,

Бо знiкла разам усё вакол.

І толькi ён адзiн, з далечы,

Усё зразумеy, нi слова y дакор!

Дзяyчына русая, з блакiтнымi вачыма.

Нiбы сачыла, што адбудзецца далей.

Цi будзе як раней, цi yсё ж магчыма?

Я рызыкну каханнем на давер.

09.2020

*****

Сышоy, надышоy прыпынак.

Ты адчуваеш час знутры.

Пустая плошча або рынак,

Па-рознаму прайшлi гады.

Дзе цябе толькi не насiла,

У вынiку сябе ты не знайшоy!

Выдаткаваная любоy i сiла,

Час выхаду i змены падышоy.

І шмат знаёмых атрымаy,

З якiмi больш няма тут зносiн.

Сябе шукаy, сябе зламаy:

Апошнюю сустрэy ты восень.

Праз пару крокаy згiне iмя,

Маршрут вядзе y адзiн канец!

І не чуваць звароту, Дзiма!

Ня быy пасланы за табой ганец.

10.2017

*****

А y гэту ноч знiкаюць лiхтары,

Калi знахожуся пад iмi.

І за спiной нябачныя яны.

Зганяюць у цемру мае ценi.

Па вулiцы зiхцяць агнi.

Наперадзе шляхi малююць:

Абрысы чалавека, мабыць мiражы,

Цi праyду, разабрацца цянуць.

Кроку назад нiякага няма,

Бо можна заблудзiцца болем!

І я iду, наyзгон, да вобраза,

Якi здаецца шэрым змрокам.