Губляючы мары

Губляючы мары

Дмитрий Максимович Акулич

Маладая дзяyчына Каця yлюбляецца y хлопца Толю. Пераязджае да яго. Нягледзячы на складаныя адносiны з яго мацi, Каця жыве шчаслiва. Маладая пара згуляла вяселле. Але пасля нараджэння дзiцяцi iх жыццё змяняе адценнi. На змену рамантыцы прыходзяць бяссонныя ночы i новыя клопаты. Кацi даводзiцца сустракаць цяжкасцi y адносiнах з мужам, перажываць iх разам з дзiцём. Цi зможа дзяyчына вытрымаць навалiyшыяся праблемы i наладзiць сваё жыццё?

Дмитрий Акулич

Губляючы мары

Глава I

Каця i Толя жылi y невялiкiм горадзе Мiр, якi знаходзiyся непадалёк ад абласнога цэнтра.

Гарадок меy некалькi фабрык, гасцiнiцу, аyтобусны i чыгуначны вакзал. Праз Мiр праходзiлi важныя чыгуначныя шляхi, якiя злучалi вялiкiя гарады.

Клiмат у гэтым горадзе быy разнастайным i адгадаць, што ж будзе заyтра, з дакладнасцю не было магчымым. Людзi апраналiся па-рознаму y розную пару года. У красавiку насiлi на сабе курткi, хто хадзiy толькi y адной цiшотцы з нагавiцамi, не накiдваючы нiякага верхняга адзення.

Толя i Каця yпершыню сустрэлiся гэтай вясной, калi падышлi адначасова да дзвярэй кандытарскай. У той момант яны пераглянулiся, Толя прапусцiy Кацю наперад, адкрыyшы ёй дзверы, не кажучы нi слова. Дзяyчына падзякавала яго i зайшла y невялiкае памяшканне. Установа была маленькая, справа стаяy невялiкi вертыкальны халадзiльнiк, у якiм знаходзiлiся тарты. Наперадзе, на вiтрыне, размяшчаyся вялiкi асартымент салодкага: печыва, зефiр, мармелад, пiрожныя.

Побач, каля вагаy, стаяy прадавец. Вольнага месца для наведвальнiкаy было мала, у кандытарскую магло зайсцi i змясцiцца тры цi чатыры чалавекi. На шчасце, сёння не шматлюдна.

Маладыя людзi прыйшлi за адным i тым жа тортам. У кожнага была розная нагода для набыцця салодкага. Халадзiльнiк быy поyны разнастайнасцю смачнасцяy. У iм ляжаy бiсквiтны шакаладны торт, ён выглядаy свежым i цудоyным, наверсе ляжалi кавалачкi тонкага шакаладу i маленькiя квадрацiкi карычневага бiсквiту.

– Запакуйце мне, калi ласка, вось гэты шакаладны торт…! – сказала Каця, паказаyшы на канкрэтны торт.

– Добра. – сказаy i выйшаy з-за прылаyка прадавец, адкрыy халадзiльнiк i няyзнак вымавiy. – Апошнi…

– Што вы казалi? Гэты торт апошнi, такога y Вас больш няма? – перапытаy, з цёмна-русымi валасамi, хлопец Толя.

– Так! Але як бачыце, у нас шмат iншых смачных тартоy.

– Бачу…але я прыйшоy менавiта за гэтым … – трохi засмучана вымавiy Толя.