Губляючы мары

Ён пачаy абдумваць, якi ж iншы торт можа замянiць жаданы. Толя спешна праводзiy вачыма, перамяшчаючыся па yсёй прадукцыi.

Прадавец паднёс торт да касы, дастаy пражу i пачаy завязваць ёй торт для зручнага пераносу.

Каця адчула няёмкасць, за яе спiной стаяy Толя. Чалавек з прыгожымi рысамi твару, даyгаваты нос, шэрыя выразныя вочы. Ён быy высокага росту i не быy хударлявым. Яна павярнулася да яго.

– Прабачце! Вы можаце купiць яго. – сказала Каця, паказаyшы рукой у бок торту, саступаючы яго Толю. – Я выбяру iншы.

Каця разумела, што гэты малады чалавек мог зайсцi першым у кандытарскую i купiць гэты торт, калi б не адчынiy дзверы, не прапусцiy яе наперад.

Толя yважлiва слухаy, што казала Каця, ён глядзеy на прыгожую дзяyчынку, на яе чароyныя вочы. Яго цiкавасць да торту паступова знiкала. Толя застыy на iмгненне.

– Вы мяне чуеце? – з усмешкай спытала Каця.

– Не, што вы…гэта значыць, так, чую! Гэта ваш торт, а я yжо абраy сабе iншы – раптоyна адказаy Толя.

Ён нявольна паказаy на першы трапляючыйся торт, пасля хутка павярнуy галаву назад да Кацi i зноy стаy глядзець ёй у вочы.

Толя не хацеy адпускаць з-пад увагi выдатную Кацю, ён паспяшаyся сам дастаць торт з халадзiльнiка i паставiць яго на вагi. Дастаy грошы.

– Я бяру гэты! Дзякуй. Бяз рэшты! – сказаy Толя прадаyцу.

За яго спiною, Каця yжо павольна адкрывала левай рукой дзверы yстановы, а y правай руцэ яна трымала торт. У адчыненыя дзверы заляталi свежыя пары паветра i шум недалёкiх праязджаючых машын.

Надвор'е было па-сапраyднаму вясновае, прыемнае. Сонца мякка грэла зямлю. Лянiва дзьмуy вецер. Удалечынi праглядалiся цёмна-сiнiя хмары. На вулiцах стала больш зялёнага колеру.

– Пачакай! – сказаy Толя i тут жа yстаy перад Кацяй, перагарадзiyшы ёй шлях.

Яны спынiлiся каля тратуара.

– Можа пазнаёмiмся? Мяне клiчуць Толя! – прадставiyся ён.

– Мяне Каця. – сарамлiва вымавiла, з усмешкай, яна.

Каця валодала прывабнай знешнасцю. У яе маленькiя i тонкiя вусны, вялiкiя зялёныя вочы, прыгожа абмаляваны нос. У яе добрае сэрца. З ёй заyсёды лёгка. Яна не yпершыню была агорнутая yвагай, але гэта было нешта iншае, перад Толяй яна станавiлася нясмелай i старалася не падаваць гэтага выгляду.

– Я хачу цябе праводзiць! – сказаy Толя.

– Я не супраць! – адказала яму Каця.