Губляючы мары

Без сумненняy Каця падазравала, што за гэтым усiм можа стаяць Таццяна Андрэеyна, але яна хацела пачуць ад Толi тлумачэннi з нагоды таго, што здарылася. Каця падышла да мужа i паглядзела на яго халодным, сталёвым поглядам, яна была поyная рашучасцi спытаць у яго i дачакацца адказу, якiм бы ён не быy.

– Гэта yсё твая мацi? – успыхнула Каця.

Толя перастаy есцi i зрабiy незразумелы твар.

– Што? Ты аб чым? – у здзiyленнi спытаyся Толя.

Задаyшы пытаннi, Толя зноy узяyся за ежу. Быццам нiчога не ведае i не разумее, што ад яго хоча Каця.

Каця падышла да стала, узяла i кiнула дакументы перад iм, Толя павярнуyся да яе. Пасля, моyчкi апусцiy галаву, каб не глядзець Кацi y вочы, працягваючы пазбягаць размову. Толя не пераносiy прызнання сваёй паразы, таму яму было прасцей маyчаць. Бо спынiць у сабе голад, для яго было важней i ён працягваy есцi.

– Яна нешта выдумала i ты y гэта, вядома ж, адразу паверыy?! – спытала Каця трохi хрыплым голасам.

– Хто? Яна тут не прычым!? – уздымаy голас муж, ён не гатовы быy адказваць на пытаннi.

– Ды ну?! – рашуча сказала Каця. – Навошта ж ты мяне yдарыy?

– Хопiць! Я табе кажу. Спынiся! – запальна, у шалёнстве сказаy Толя.

Каця была не y сiлах вымавiць якiя-небудзь словы, холад прабегся па yсiм яе целе. Страх, што Толя можа зноy яе yдарыць, ахапiy яе. Муж быy зласлiвы, устрывожаны, тым як размаyляла i глядзела на яго Каця.

– Чаго ты глядзiш!? Мне сказалi, што наша дачка нарадзiлася хвораю! – аднавiy размову Толя.

Толя зусiм не заyважаy, як пачаy апраyдвацца перад Кацяй.

– Хто, твая матуля? Значыць, ты верыш камусьцi там, а не yласнай жонцы? І ты мяне вiнавацiш у гэтым? Наша дачка здаровая! Ты б ведаy, калi б цiкавiyся намi!

– Заткнiся! – крыкнуy ён. – Думай што хочаш!

Толя yстаy з-за стала.

Каця яшчэ нi разу не бачыла Толю такiм жахлiвым, яна была напалохана.

– А ведаеш што? – працягнуy ён. – Гэтыя паперы, якiя ты мне сунула, напэyна несапраyдныя! Можаш не працягваць мяне пераконваць.

Гэты напал размовы, змянiy рашэнне Толi, ён вярнуyся зноy да тых думак, якiя малявалi яму Настачку з нейкай незразумелай хваробай. Толя размахваy рукамi i yсё больш палохаy Кацю.

З спальнi пачуyся плач дзiцяцi. Каця моyчкi адвярнулася i цiха сышла з кухнi, каб спынiць гэта yсё i супакоiць дачку. Яна была здзiyленая.