Губляючы мары

Яны адчулi сябе больш дарослымi i адказнымi. Каця прабеглася па пакоях новай для яе кватэры, яна была заклапочаная пераездам. Па яе жаданнi, яны зрабiлi перастаноyку y кватэры. Каця стала гаспадарыць па дому, прыбiраць i гатаваць. Яна была не з тых, хто палохаyся гэтай працы. Каця стварала yсю yтульнасць дома. Вядома, у новай кватэры ёй было спачатку нязвыкла, яна быццам тужыла па мiнулым доме, хоць не сказаць, што яна была там занадта шчаслiвая. Каця перавезла таксама свае любiмыя кнiгi, маленькая палiчка y яе пакоi, была маленькiм шчасцем, роднай бiблiятэкай яе юнага жыцця.

Цяпер жа, праводзячы yсё больш часу з Толям, у яго кватэры, ёй атрымлiвалася адганяць нуду. Яна з задавальненнем рухалася наперад. А зносiны з сяброyкай сыходзiла yсё далей у мiнулае, да таго часу, пакуль яно не стала канчаткова цiхiм успамiнам.

У гэты тыдзень, у суботу, да iх у госцi паспяшалася прыехаць мама Толi. Таццяна Андрэеyна, вельмi жадала yпершыню пазнаёмiцца з дзяyчынай сына. Таццяна Андрэеyна была строгай жанчынай, яна жыла па старых правiлах, i часам нават не хацела разумець, i прымаць нешта новае, што палохала яе прынцыпы.

Характар у яе быy кепскi.

У кватэры пачуyся званок, Каця нацiснула на кнопку, дзверы пад'езда адчынiлiся. Таццяна Андрэеyна павольна падымалася, накiроyвалася да iх па лесвiцы. Лiфт, да яе няшчасця, быy на рамонце.

Каця адчувала нейкую трывогу перад першай сустрэчай i знаёмствам з Таццянай Андрэеyнай, яна хацела спадабацца ёй. Толя хацеy таго ж i каб мама спадабалася яго дзяyчыне.

Толя адчынiy дзверы кватэры, выйшаy на лесвiчную пляцоyку сустрэць маму.

– Прывiтанне, мама! – сказаy пры сустрэчы Толя, пацалаваy i абняy маму.

– Прывiтанне, сынок! – цяжка дыхаючы, адказала Таццяна Андрэеyна.

Мама рукой трымалася за сцяну, трохi аддыхалася, стаяла перад сынам. Для яе, занадта пажылой жанчыны, прыступкi аказалi нялёгкi yздым.

– Лiфт гэты, не працуе! Ты чаму мне не сказаy пра яго? – спытала мама, надаyшы незадаволены тон.

– Працаваy жа … – прашаптаy Толя, не ведаючы, што i адказаць маме.

– Пайшлi знаёмiцца, вядзi мяне yжо. – дадала Таццяна Андрэеyна.

Яны yвайшлi y расчыненыя дзверы кватэры.

Толя падышоy да Кацi.

– Мам, знаёмся, гэта Каця! Каця, гэта мая матуля Таццяна Андрэеyна! – паспяшаyся прадставiць iх адзiн аднаму Толя.

Мама Толi yбачыла перад сабой сына з цёмнавалосай, зялёнавокай дзяyчынай.

– Я вельмi рада, што вы да нас завiталi y госцi. – нечакана для сябе i Толi, смела сказала Каця.