Күйші

Р?ілді «Алдияр!В» деп хан алдына,

Қалды ұйып үйдің іші, болды жұрт жым.

«Қамалым, хан данышпан, Кенем – құтым,

Менің де сыртым бүтін, ішім түтін…

Ордадан бұдан артық тілемеймін,

Бер маған осы адамды басы бүтін…»

Көтерді Кене ақырын қыздың басын,

Отырды майда сипап қара шашын.

Жолбарыс жымың қағып сылқ-сылқ күлді,

Қарашаш жарлық күтіп керді қасын.

«Осы ма сұрағаның, Қарашашым?

Қаласа, қалағанын алсын, алсын!

Үйсіннің ерулігі болар бізге!

Бергенім басы бүтін байлап басын!»

Жүйрік жан, маймыл күйші, сорлы маңдай,

Сөзіне түсінбеді қыздың қандай.

Хан: «Бердім басы бүтін» дегеніңде,

Сұп-суық болды көңілі мұз құйғандай.

He жазды бұл осындай іс қылғандай?

He жөн бар хан осынша күш қылғандай?

У?лде У©ТЈС–? У?лде С‚ТЇСЃС–? He жын соқты?

Өзіне отыр күйші ешбір нанбай.

«Алдияр, маған жарлық еткенің бе?

Байланып басы бүтін кеткенім бе?»

Жіберді күйші сонда солқ-солқ жылап,

Сорғалап сортаң жасы беттерінде.

«Бердім мен ханышаға, – деді Кене,

Сатса да, сойсадағы өз еркіңде!»

«Екі емес хан жарлығы!» десіп жатыр,

Бұғыбай, Бақай, Бұқай дегендер де.

«Көрмеген бұрын орда неткен елсің?

Қылатын қызметің күй күйлерсің.

Жау қуып, отын алып, су құймайсың,

Құдайдан бұдан артық не тілерсің!»

Хан айтты, өкім болды! Жансын, күйсін!

Жігіттің жері Балқаш, руы Үйсін!

Жазығы домбыраны сөйлеткені,

Сонымен кете барды сорлы күйшің!..