Айтыс

Сараның бірінші монологы

Білетін ар қадірін, наз қадірін,

Жан едім баламаған азға құнын.

Дариға-ай, бəрі бақыт деп жүруші ем

Тəңірдің маңдайыма жазбағаның.

Сұқсыр ем көлде ұшатын күн-түн демей,

Қарайтын қабағыма жұрт үндемей,

Елімнің қызығы ма деуші едім-ау

Əн десе бүлкілдейтін шіркін көмей.

Ал бүгін ауыр ойдан арыла алмай,

Отырмын құсалықтан жарылардай.

Жүрек те дір-дір етіп тыншымайды,

Тартатын тақсіреті тағы бардай.

Бұл күні «құрысын да ұрғашының,

Билігі болмаған соң бір басының».

Найзадай қадалады жүрегіме

Естісем шалқып күлген құрдас үнін.

Өмірдің керегі не іңкəр мына,

Жарқырап шыға алмасаң жұрт алдына.

Қапастан босатпаған, қайран, тағдыр

Шыңдарға шырқап ұшар сұңқарды да.

…Шерімді кімдерге айтып, кімге шағам?

Мұндайда болмай көрші мүлде есалаң.

Айнала қалың елің ақын демей,

Қатын деп қарар болса күнде саған.

Бұзып бір өтсем-ау дей ой тұманын,

Кернейді көкірегімді жойқын ағын.

Бұлықсып бойжеткенің құрысын да

Мерт болып балаң арман, бейкүнə күн.

Таптырмас жанға тоят бір күнгі оймен,

Дүние-ай, біздің заман сүргін ғой кең.

Даланың ақмаралы ем үркек ескен,

Еріксіз ноқталанып тұрмын ғой мен.

Еріксіз отырмын-ау ноқталанып,

Қамсыз да көрінген боп, жоққа нанып.

Жас жүрек аласұра тыпыршиды,

Түсердей өзі барып отқа да анық.