Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

– Бу хабарни эшитиш мен учун жуда оғир, – деди у. – Мен жаноб Холмс билан фақат иш юзасидангина учрашгандим, аммо уни фақат буюк истеъдоди учунгина эмас, балки асл инсон бўлгани учун ҳам ҳурмат қиламан. У жиноятларни топиш билимдони, мен эса беморларни даволаш билимдони; у ёвузлар билан курашса, мен микроблар билан курашаман.

Мана менинг маҳбусларим, – давом этди у, стол устида қатор турган шиша идишларни кўрсатиб. – Бу идишларда жуда ҳам хатарли жиноятчилар ҳар хил муддатларни ўташмоқда.

– Холмс бу соҳадаги буюк истеъдодингизни юқори баҳолаб сизга юборди.

Унинг фикрича, Лондон бўйича бу ишда фақат биргина сиз ёрдам бера олар экансиз.

Кичкина одамча сесканиб кетди. Шунда унинг олифта қалпоқчаси ерга тушди.

– Нега энди? – сўради у. – Нега мистер Холмс айнан мен ёрдам беришим мумкин деб ўйлаяпти?

– Чунки, сиз шарқий касалликлар билимдонисиз.

– Нега энди унга юққан касални айнан шарқий деб топди?

– Чунки у Хитой матрослари орасида кўп йиллар ишлаган, шунда бу соҳада анча маҳорат орттирган.

Кэлвертон Смит илтифотли тиржайди-да, ердан қалпоқчасини олди.

– Шундай денг… – деди у.

– Ўйлайманки, бу касал сиз ташвишланаётганчалик хавфли бўлмаса керак. Дарвоқе, неча кундан бери у бетоб?

– Тахминан, уч кун.

– Алаҳсираяптими?

– Аҳён-аҳёнда.

– Ҳмм! Буниси ёмон. Унинг илтимосига рад жавоби беришни ваҳшийлик деб биламан.