Шерлок Холмс ва доктор Уотсоннинг саргузаштлари

Мен, доктор Уотсон, ишдан қолдиришганини ёқтирмайман, аммо бу истисно. Шу сабабли мен ҳозироқ сиз билан бирга кетаман.

Холмснинг тайинлагани ёдимга тушди:

– Кечирасиз, ҳозир мени бошқа бир жойда кутишяпти, – дедим.

– Яхши, ундай бўлса, ўзим боравераман. Жаноб Холмснинг манзили менда ёзилган.

Ярим соатлардан сўнг етиб бораман.

Холмснинг хонасига юрагимни ҳовучлаб кириб бордим. Шу вақт ичида энг нохуш воқеа содир бўлиши мумкин эди. Аммо унинг аҳволи анча енгиллашган эди. Юзлари ҳамон мурданикидек оқ эди-ю, лекин алаҳсирашдан асар ҳам қолмаганди.

Заиф, бўғиқ товушда гапиргани билан фикрлаши жуда аниқ ва тиниқ эди.

– Уотсон, сиз уни кўрдингизми?

– Ҳа, у ҳозир келади.

– Яшанг, Уотсон, жуда соз. Сиз энг яхши хабарчисиз.

– У мен билан бирга келмоқчи эди.

– Бу мутлақо мумкин эмас, Уотсон. Бунга ҳечам йўл қўйиш керак эмас.

Менинг касалим сабабларини сўрадими?

– Мен СѓРЅРіР° Р?СЃС‚-Р­РЅРґ денгизчилари ТіР°Т›РёРґР° гапирдим.

– Жуда соз! Ҳақиқий дўстнинг ишини қилдингиз. Энди, Уотсон, сиз саҳнадан чиқиб кетсангиз ҳам бўлади.

– Холмс, мен уни кутиб туришим ва фикрини билишим керак.

– Албатта. Агарда биз у билан холи бўлсак, унда анча очиқчасига фикрини баён этиши мумкин, деб ўйлайман. Бош тарафимда, девор билан каравот ўртасида сизга етарли жой бор, Уотсон.

– Азизим Холмс!

– Бошқа иложингиз йўқ, деб қўрқаман, Уотсон.