Хлопчыкi i дзяўчынкi

 – Ты, * ляць, усё разумееш… А калi не хочаш, каб цябе, у такiх сiтуацыях, падазравалi, то i паводзь сябе як чалавек, размаyляй нармальна…

– А я што ненармальна размаyляю? Я што не маю права размаyляць на роднай мове, якая, дарэчы, дзяржаyная?..

– Маеш-маеш, – перапынiy мяне Аляксандр Бранiслававiч, – я проста табе па-добраму хацеy параiць… ну каб ты y такiя вось сiтуацыi не трапляy.

– Ды якiя такiя? У вас наогул нiякiх падстаy мяне падазраваць няма.

– А вось i ёсць.

– Не, няма падстаy.

– Ты мне яшчэ будзеш тут спрачацца, нягоднiк! – крыкнуy начальнiк.

– Не-не, – адказаy я.

– Кароч, ясна yсё з табой… Ідзi i падумай аб сваiх паводзiнах!

– Пра што канкрэтна падумаць?

– Вольны! – гаркнуy палкоyнiк i я выйшаy з кабiнета.

Надпiс зафарбавалi хутка. Але праз некалькi дзён ён зноyку з'явiyся на тым жа месцы, амаль такi ж, як першы. Вялiкi, зроблены жоyтай фарбай, надпiс: «Дыктатура» зноy бударажыy наша мiлiцэйскае yпраyленне, будынак якога раскiнулася y цэнтры горада на невялiкай горцы.

З ранiцы я быy на працы i мяне зноy выклiкалi да Аляксандра Бранiслававiча.

– Бачыy? – спытаy палкоyнiк, гледзячы на мяне спадылба.

– Так точна, бачыy.

– Што думаеш?

– А што я магу думаць?

– Ты мне дурня не ляпi! – крыкнуy начальнiк.

– Вiнаваты…

– Ну, карацей, Астапеня, спытаю прама: ты пiсаy?

– Не, не я, – сказаy я цвёрдым тонам, гледзячы палкоyнiку прама y вочы.

– Хм… А я вось на цябе падумаy.

– Гэта я yжо зразумеy.

– Ну раз не ты, то добра.

Давай тады займiся гэтай справай. Трэба знайсцi гэтага мастака *ляць, маць яго… Зайдзi да Колi. Хай табе пакажа запiсы з камер. Круцiся як хочаш, а знайдзi гэтага *ляць Айвазоyскага…

– Айвазоyскi пiсаy марскiя пейзажы, – сказаy я i тут жа прыкусiy язык.

– Ты што яшчэ i разумнiчаць будзеш? – з кiслай усмешкай спытаy начальнiк.

– Не.

– Пайшоy нахрэн адсюль да Колi! – загрымеy Аляксандр Бранiслававiч, узнiмаючыся з крэсла i хутка чырванеючы.

– Ёсць! – спалохана крыкнуy я i, чаканячы крокi, выйшаy з кабiнета, пачуyшы y спiну «Змагар, маць тваю».

– Здарова, Андруха змагарок, БЧБ не захапiy? – сказаy Коля, калi я yвайшоy у яго кабiнет. – Ты, мабыць, наконт запiсаy з камеры над сценкай, на якой гэты хрэнаy надпiс, так?

– Так, – адказаy я.

– Няма там нiчога.

– Як гэта нiчога няма? – прамармытаy я. – З крайняй камеры павiнна быць бачна.

– Павiнна, але не бачна, – сказаy Коля.

– Мда… – сказаy я задуменна.