Хлопчыкi i дзяўчынкi

А яшчэ праз некалькi дзён да непераможнага жоyтага слова, якое чамусьцi не сталi зафарбоyваць, дадаyся больш дробны i каравы надпiс, зроблены чырвонай фарбай. Гэта было адно слова: «пралетарыяту».

– Дыктатура пралетарыяту! – прачытаy услых Коля, стоячы побач са мною ля распiсанай сценкi.

– А чаму не зафарбоyваюць? – спытаy я.

– А навошта? – адказаy пытаннем на пытанне Коля. – Гэта адну дыктатуру нельга, а дыктатуру пралетарыяту – можна. Адно слова падобна да адной чаркi – дробязь, а можа yсё памяняць, – дадаy ён i паднёс да рота цыгарэту.

– Слухай, Коля, што гэта yсё значыць? Ты ж кiруешь камерамi. Ты ж разумееш, што такога не можа быць, каб надпiс з'явiyся, а таго, хто гэта пiсаy на вiдэа не было.

Коля трохi памаyчаy, а потым паглядзеy мне прама y вочы i сказаy:

– Ну так, я сапраyды загадчык камер, так што калi я сам з гэтымi запiсамi паваражу, то i канцоy няма. Быy чалавек на вiдэа i сплыy.

Коля зарагатаy, гледзячы на мой здзiyлены выраз твару.

– Але… навошта табе гэта? – спытаy я разгубленым тонам.

– Ну дык гэта ж я i пiсаy на сцяне, – адказаy Коля.

– Ты? – шэптам прагаварыy я, гледзячы на яго шырока расплюшчанымi вачыма.

– Я! Табе вось, прызнаюся. Таму што ты, можна сказаць, мой герой.

– Але навошта ты гэта рабiy?

– Ты нешта гаворыш на роднай мове, а я на ёй пiшу, – адказаy Коля i глыбока зацягнуyся цыгарэтай. – Я дык наогул з дзяцiнства люблю пахулiганiць. І Купалу таксама вельмi люблю. І Багдановiча люблю, больш за yсiх, дарэчы. І цябе таксама люблю. Нас тут такiх – уся yправа, акрамя начальства.

І мы yсе цябе любiм. А кпiм, каб на нас не падумалi… ну што цябе падтрымлiваем не падумалi. Можа быць i не трэба было мне прызнавацца. Але ты ж мяне не выдасi, праyда?

Я стаяy моyчкi, асэнсоyваючы iнфармацыю.

– А навошта ты дапiсаy «пралетарыяту»? – праз хвiлiну спытаy я.

– Дык гэта не я, – адказаy Коля. – Гэта Аляксандр Бранiслававiч. Сам пацiху накалякаy ноччу. Выкруцiyся-такi, хiтрун, – дадаy Коля i засмяяyся.

Наталка

2006 г.

Я не вяла дзённiчак з маiх пятнаццацi гадоy.

А цяпер мне (страшна пiсаць нават) ужо дваццаць пяць. Хаця… Не варта тут хлусiць хаця б самой сабе. Мне нават крышачку больш, чым… дваццаць пяць… Добра… хопiць пра yзрост. Што ж мне яшчэ такое тут напiсаць? Мабыць, пачну з пачатку. Я хачу трэнiраваць гэтую iх мову. Ну беларускую. Размаyляць у мяне атрымлiваецца зусiм дрэнна, але пiсаць магу крышачку лепей… Таму гэты дзённiк будзе строга на беларускай. Гэта я сабе абяцаю.