Қутлуғ қон

Bir o�g�lim qorixonada o�qiydi, bir o�g�limni Xadradagi o�ris maktabiga berdim, shu bas dedim.

– Sultonbek so�zlab charchaganday, yostiqqa og�ir yonboshlab qip-qizil bo�ynidai va charx tovoqday yuzidan terini arta boshladi.

– Xadradagi maktab bolalarimizga kifoya qiladi-ku, yana qanday maktab lozim? – dedi bir savdogar.

Abdishukurning tili qichib, yangicha to�y haqida, ulamo, shariat va maktab to�g�risida mufassal izoh bermoqqa chog�langan edi, lekin so�zni Hakimboyvachcha ilib ketdi.

U yangi maktabga qarshi bo�lmadi. Lekin, yangi maktabda «Qur’on karim» va boshqa diniy darslarning ko�proq o�qitilishi kerakligini ta’kidladi. To�y to�g�risida shunday dedi: «Shariatda isrofgarchilik buyurilmagan, deb eshitamiz. Ammo, to�y to�g�risida ulamolarimiz yo�l ko�rsatmaguncha, yoshlarning gapiga e’tibor qilib bo�lmaydi. Zeroki, xalqning otasi, shariatning homiysi yolg�iz ulamolarimizdir. Yoshlar «yangi fikr», «eski fikr» degan gaplarni yig�ishtirib, ulamolarimiz bilan qo�lma-qo�l ishlashlari, ulamolar oldida adab saqlashlari kerak. Ulamodan tashqari shariat ishlariga aralashish – shariatga raxna solish, uni buzish bilan baravar. Buning oqibati, albatta, yomon. Ulamolarga aslo til tegizmangizlar, Abdushukur!»

Hali va’z etishga oshiqqan Abdishukur, endi sukut qilishni lozim bildi, faqat, Hakimboyvachchaga iljayib qarab, uning so�zini bosh qimirlatish bilan tasdiq qildi Bir zum cho�zilgan sukutni Salimboyvachcha buzdi.

– Ulamolarimizda ham ayb ko�p, – akasiga qarab dedi u, – bid’at ishlarni yo�qotish o�rniga, ularni himoya qiladilar. To�y-hashamlarda bo�ladigan isrofgarchilikni ular man qilmaydilar. O�zlari to�yma-to�y yurishni, yarqiroq choponlar kiyishni yaxshi ko�radilar. «Boylar to�ylarga sarf qiladigan pulni savdoga ishlatsin, teatr ishlariga bersin» deydi yoshlarimiz. Bu to�g�ri narsa. Ulamolarimiz gazeta o�qigan odamlarni ham «kofir» deb hisoblaydilarku, bu jaholatdan boshqa narsa emas.

Mehmonlar uning gapiga yaxshi e’tibor qilmagan bo�lsalar ham, Mirzakarimboy o�z o�g�liga o�qrayib, boshini quyi solganini hamma sezdi.

– Ukamiz Salim, – dedi Hakimboyvachcha, – og�ziga nima kelsa, shuni valdirayveradi. O�rtoqlari haligi tirranchalardan…

Salim indamadi, soatining oltin zanjirlarini o�ynab, avvalgiday o�tiraverdi.