Қутлуғ қон

Choyxonaning burchagida, kunning dahshatli yonuviga qaramay, qalin, qora jun chakmon o�ralgan bir qozoq devorga suyalib mudrar, minut sayin ko�zini ochib loqaydlik bilan samovarchiga buyurar edi: «Chilimni uzat!» Samovarchi nuqul kul bilan to�lgan sarxonaga cho�g� qo�yar, burishib-turishib, chilimni olib borar va o�dag�aylar edi: «Tort, tort, sira haqing ketmasin!» U chilimni butun kuchi bilan, kashandalarday tortib, og�ziga qitday tutun ilashmaganidan teskari burilib mikgar-dardi: «Sartning qudoy urg�ani sen ekansen, o�ngmag�ur…»

yig�it g�oyat chanqagan edi, choyni quyib, puflab-puflab ichdi.

Belbog�iga tugilgan qirq tiyin chaqadan tegishlisini ayirib olib, piyola ichiga tashladi-da, o�rnidan turdi. Lekin bir muddat taraddudda qoldi: qay tomonga qadam bosishini bilmas edi. Samovarchining «it fe’l» ekanini payqagan bo�lsa ham, noiloj uning oldiga bordi.

– Mirzakarimboyning bog�i qayerda, bilmaysizmi? – dedi muloyimlik bilan.

– Nima ishing bor?

– Yo�liqmoqchi edim-da.

– Hm… Mirzakarimboyni Toshkentning to�rt dahasi biladi. Hov anav ko�chaga buril. Dang�illama darvoza. Usha Iskandar Zulqarnayn ham bunaqa qo�rg�on solgan emas! – Samovarchi qo�shaloq barmoqli panjasini cho�zib bir ko�chani ko�rsatdi. Keyin bu begona yigitga boshdan-oyoq ko�z yugurtirib, havasi kelib gapirdi:

– Rosa muchang bor ekan, inim. Badaningdan kuch yog�idib turibdi-ya.

qayerliksan, sayramlikmi? Boy boboning omadi…

Choyxonaning ichkarisidan bir tovush yangradi:

– Tuf de, ko�zing tegadi, kasofat! Shu so�zingni menga aytsang, tishingni sug�urib olardim.

– Koshkiydi manda tish bo�lsa, sanda gavda bo�lsa, simyon!

Yigit ularning so�ziga bolalarday jilmayib, yo�lga tushdi.

Yashil bo�yoq bilan bo�yalgan, ust tomoni o�ymakor panjarali, katta va og�ir darvozaga yetganda, yigitning yuragi bir oz o�ynab ketdi.

Darvozaning bir tavaqasi ochiq. U uzoqdan ichkariga qaradi. Qarshisida daraxtlar ostidagi katta supada, dastro�molchasi bilan yelpinib o�tirgan, qordek oppoq ko�ylakli, oq soqoli bir tutamgina cholga ko�zi tushdi. Yuragi yana po�killadi. «Toshkentning to�rt daxasi» taniydigan bu davlatmand kishining oldiga qanday kiradi? U sodda, uyatchan, kamtarin yigit edi. Lekin bir lahzada allaqanday kuch uni itarganday bo�ldi.